Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Μ’ αρέσει να παρατηρώ τα χέρια. Είναι ο καθρέφτης της ζωής μας, το ημερολόγιο που δεν γράφεται με μελάνι αλλά με πληγές, ρόζους, χάδια, σημάδια. Κανένα χέρι δεν μοιάζει με το άλλο, γιατί κανένας δρόμος δεν είναι ίδιος.
Αγαπώ τα χέρια γιατί μπορούν να κάνουν τα πάντα. Να δημιουργήσουν, να καταστρέψουν, να χτίσουν, να γκρεμίσουν. Να σε σηκώσουν ή να σε ρίξουν. Ένα χέρι μπορεί να γράψει μια ιστορία, να παίξει μια μελωδία, να απλώσει ένα πιάτο φαΐ. Και το ίδιο χέρι μπορεί να χαστουκίσει, να σπρώξει, να πληγώσει. Κι εκεί κρύβεται όλη η δύναμή τους: στην αντίφαση.
Έχω εμμονή με τα ανδρικά χέρια. Ο τρόπος που πιάνουν το τιμόνι, που κρατούν ένα ποτήρι, που αγγίζουν ή που αποφεύγουν να αγγίξουν, λέει όσα δεν θα σου πουν ποτέ με λόγια. Μακριά ή κοντά δάχτυλα, γεμάτα φλέβες ή απαλά, καλοπερασμένα ή σκληραγωγημένα, τα χέρια είναι πάντα πιο ειλικρινή από το στόμα. Δεν ξέρουν να ψεύδονται.
Κοιτάζω τα χέρια στα λεωφορεία, στα ταμεία, όταν συνοδεύουν την ομιλία με νευρικές κινήσεις. Άλλα απλώνουν για να βοηθήσουν, άλλα απομακρύνουν, άλλα σφίγγουν γροθιά από θυμό. Κι όλα, μα όλα, κουβαλούν μνήμη. Θυμούνται τι κράτησαν, ποιον χάιδεψαν, τι άφησαν να γλιστρήσει. Σαν να φωνάζουν ιστορίες που το μυαλό έχει ξεχάσει.
Τα χέρια έχουν φωνή. Όταν σε αγκαλιάζουν, νιώθεις περισσότερη αλήθεια από χίλιες λέξεις. Όταν σε αγγίζουν, καταλαβαίνεις αν σε θέλουν ή αν σε διώχνουν. Κι αν τα μάθεις να τα παρατηρείς, δεν θα χρειαστεί ποτέ να ρωτήσεις τι νιώθει κάποιος. Θα το έχει ήδη προδώσει.
Γιατί τα χέρια είναι το πιο δυνατό ημερολόγιο. Αρκεί να τα κοιτάξεις.
