Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Έμαθα να σ’ αγαπώ με όλες σου τις πλευρές. Τις καλές, τις κακές. Έμαθα να σε συγχωρώ και να ξεχνώ. Ακόμα κι εγώ, που η μνήμη μου είναι η κατάρα μου. Ερωτεύτηκα τον άγγελο μέσα στην ψυχή σου και ερωτεύτηκα τον διάβολο στο μυαλό σου! Σε θαύμασα, σε γκρέμισα, σε αποκαθήλωσα, σε μίσησα και σε ξαναγάπησα από την αρχή. Σε πολέμησα, σου ζήτησα ανακωχή, σε ικέτεψα, σε βασάνισα, με πόνεσες.
Σε αναζήτησα σε περαστικούς, και το έβαζα στα πόδια πριν αγγίξουν τα σημάδια μου. Προσπάθησα να ταιριάξω σε αγκαλιές και αρρώστησα από την έλλειψη οξυγόνου. Το έβαζα στα πόδια. Σε είδα σε στιγμές που δεν ήξερες πως είμαι εκεί. Είδα τις αλήθειες σου γυμνές. Έπεσες στα μάτια μου και κατάφερες αυτό που μόνο εσύ θα μπορούσες! Να ξανασηκωθείς. Να σε ξαναθαυμάσω από την αρχή. Να σε ξαναερωτευτώ από την αρχή. Να με ξανακερδίσεις.
Και τώρα, με κοιτάς και σε κοιτώ. Στα ίσα. Χωρίς περιστροφές. Δεν σου ζητώ, δεν απαιτώ, στέκομαι απλά εδώ. Δεν τον μετρώ τον χρόνο! Τον έκανα φίλο κολλητό κι αυτόν. Δεν υπάρχουν όροι κι όρια. Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις. Υπάρχω γιατί υπήρξες. Υπάρχεις γιατί υπάρχω. Και την τελευταία ζαριά, σου κλήρωσε να την ρίξεις εσύ. Εκείνη την μια που θα πάει το παιχνίδι από την αρχή ή θα το τελειώσει.. Ρίξε..
