Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Θα στο πω ωμά, γιατί αλλιώς δεν έχει νόημα. Η μαγεία σε μια σχέση κρατάει όσο αντέχεις να κάνεις τη χαζή. Όσο αντέχεις να στρογγυλεύεις τις γωνίες σου για να χωρέσουν οι άλλοι. Όσο δέχεσαι να καταπίνεις λόγια, να μαζεύεις ξεσπάσματα, να αφήνεις στην άκρη τα δικά σου “θέλω” για να μη χαλάσει η εικόνα.
Μα η αλήθεια είναι πως καμία γυναίκα δεν γεννήθηκε για να είναι βολική. Καμία αγάπη δεν άντεξε επειδή ένας από τους δύο έπαιξε τον ρόλο της σιωπηλής ανοχής. Η μαγεία δεν κρύβεται στην υπομονή, αλλά στη φωτιά. Στο πάθος, στην αλήθεια, στο να μπορείς να σταθείς απέναντι στον άλλον και να πεις: “Αυτό είμαι. Έτσι μ’ αγάπησες. Έτσι θα με αντέξεις.”
Το να στρογγυλεύεις συνεχώς τις γωνίες σου μοιάζει βολικό για λίγο, αλλά στην πραγματικότητα σε κάνει να χάνεσαι. Και ξέρεις τι μένει όταν χαθείς; Ένα κέλυφος. Μια σχέση-σκιά, που φαίνεται όμορφη προς τα έξω αλλά μέσα της είναι άδεια.
Ο έρωτας δεν θέλει υποκρισίες, θέλει σύγκρουση. Θέλει αλήθεια, θέλει να ξέρεις πως ακόμα κι όταν τσακώνεστε, εκείνος είναι εκεί γιατί σε διάλεξε γι’ αυτό που είσαι, όχι για εκείνο που παριστάνεις. Όταν η γυναίκα αρχίζει να κάνει τη χαζή, να μην μιλά, να μην διεκδικεί, η μαγεία έχει ήδη τελειώσει.
Αν θες να κρατήσει, μη μικραίνεις τον εαυτό σου. Μην τον λειαίνεις μέχρι να γίνει επίπεδος. Οι γωνίες σου είναι αυτές που σε κάνουν μοναδική. Κι αν κάποιος δεν αντέχει να τις ακουμπήσει, τότε δεν είναι ο σωστός.
Γιατί η αλήθεια είναι μία, η μαγεία κρατάει μόνο όταν είσαι ολόκληρη. Κι όχι όταν παίζεις ρόλο για να χωρέσεις σε ξένες ζωές.
