Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Στις σχέσεις, όλοι κουβαλάμε μέσα μας μια εικόνα του τι σημαίνει «κανονικό». Μια σιωπηλή λίστα με κανόνες και προσδοκίες. Πώς πρέπει να επικοινωνούμε, πόσο συχνά να μιλάμε, ποια όρια να βάζουμε, ποιοι ρόλοι να μας αναλογούν. Αυτή η «κανονικότητα» φτιάχνεται από τις εμπειρίες μας, την οικογένεια που μεγαλώσαμε, τις προηγούμενες σχέσεις, ακόμα και τις κοινωνικές εικόνες που βλέπουμε γύρω μας.
Όμως η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει μία κανονικότητα. Υπάρχει η δική μου, η δική σου, η δική μας. Και συχνά αυτές οι κανονικότητες δε μοιάζουν καθόλου.
Για κάποιον είναι κανονικό να μιλά με τον άνθρωπό του κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί. Για άλλον είναι κανονικό να αφήνει χώρο και να περνούν μέρες χωρίς επικοινωνία. Κάποιοι θεωρούν αυτονόητο να μοιράζονται τα πάντα, άλλοι προτιμούν να κρατούν κομμάτια μόνο για τον εαυτό τους. Αυτό που για μένα μοιάζει δείγμα αγάπης, για σένα μπορεί να μοιάζει με ασφυκτικό έλεγχο. Κι αυτό που εσύ βλέπεις ως ελευθερία, εγώ ίσως το νιώθω σαν αδιαφορία.
Η κανονικότητα στις σχέσεις είναι υποκειμενική γιατί πηγάζει από το βλέμμα μας, όχι από κάποια καθολική αλήθεια. Και η πρόκληση δεν είναι να αποδείξουμε ποιος έχει «δίκιο», αλλά να μάθουμε να συναντιόμαστε κάπου στη μέση.
Οι σχέσεις αντέχουν όταν υπάρχει διάθεση να δούμε πέρα από το δικό μας πλαίσιο. Να αναρωτηθούμε: τι σημαίνει για εσένα φυσιολογικό; Και αντί να το κρίνουμε, να το ακούσουμε με σεβασμό. Δε χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα. Χρειάζεται όμως να δημιουργούμε έναν κοινό χώρο, όπου και οι δύο κανονικότητες χωράνε χωρίς να ακυρώνουν η μία την άλλη.
Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Μπορεί να πονέσει, γιατί μας βγάζει από τη βεβαιότητα του «έτσι πρέπει». Αλλά εκεί ακριβώς βρίσκεται και η ομορφιά των σχέσεων. Στο ότι μάς καλούν να ξεπεράσουμε το «εγώ» και να πλάσουμε ένα «εμείς» που δεν είναι ούτε αποκλειστικά δικό μου ούτε αποκλειστικά δικό σου, αλλά κάτι καινούργιο.
Η αγάπη δε χρειάζεται να μοιάζει με κανέναν κανόνα για να είναι αληθινή. Μπορεί να είναι γεμάτη καθημερινά μηνύματα ή γεμάτη σιωπές. Μπορεί να εκφράζεται με αγκαλιές ή με πράξεις φροντίδας που δε φαίνονται εύκολα. Δεν έχει σημασία το «κανονικό», έχει σημασία να είναι αυθεντικό.
Κι ίσως το πιο απελευθερωτικό που μπορούμε να κάνουμε στις σχέσεις μας είναι να αφήσουμε στην άκρη την ανάγκη να ταιριάξουν με κάποιο πρότυπο. Να αποδεχτούμε ότι η κανονικότητα είναι σχετική και ότι το μόνο που μετρά είναι αν αυτό που ζούμε μάς κάνει να νιώθουμε οικειότητα, ασφάλεια και ζεστασιά.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η δική μας κανονικότητα δε χρειάζεται να είναι κατανοητή από όλους. Αρκεί να είναι αληθινή για εμάς.
