Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Κάθε χρόνο μόλις πλησιάζει 8 Μαρτίου το μοτίβο επαναλαμβάνεται. Βιτρίνες γεμάτες ροζ μπαλόνια, προσφορές σε καλλυντικά, «βραδιές για κορίτσια» με ποτά και γοβάκια, αφίσες που υπόσχονται διασκέδαση μέχρι το πρωί. Σαν να πρόκειται για ακόμη μία αφορμή για πάρτι. Σαν να είναι μια γιορτή χαριτωμένη, ελαφριά, γεμάτη στρας.
Αλλά η μέρα που γιορτάζει η γυναίκα δεν έχει γοβάκια και στρας.
Δεν είναι βραδιά για να φορέσεις το πιο λαμπερό σου φόρεμα και να ανεβάσεις stories. Δεν είναι άλλη μια «νύχτα με τα κορίτσια». Δεν είναι μια ροζ εκδοχή της εμπορικής κουλτούρας που θέλει να μετατρέπει τα πάντα σε κατανάλωση και διασκέδαση.
Η γιορτή της γυναίκας είναι κάτι πολύ πιο άβολο για να χωρέσει σε βιτρίνες.
Είναι μνήμη. Είναι θυμός. Είναι διεκδίκηση.
Είναι οι γυναίκες που στάθηκαν όρθιες όταν κανείς δεν τις άκουγε. Που μίλησαν όταν τους έλεγαν να σωπάσουν. Που διεκδίκησαν χώρο σε έναν κόσμο που είχε φτιαχτεί χωρίς να τις υπολογίζει. Γυναίκες που πλήρωσαν το τίμημα της αντίστασης με περιφρόνηση, αποκλεισμό, ακόμα και βία.
Η ημέρα αυτή δε γεννήθηκε μέσα σε μπαρ. Γεννήθηκε μέσα σε αγώνες.
Γεννήθηκε από γυναίκες που δούλευαν ατελείωτες ώρες, που δεν είχαν φωνή, που δεν είχαν δικαιώματα, που αντιμετωπίζονταν ως κάτι λιγότερο από ίσες. Από γυναίκες που αρνήθηκαν να αποδεχτούν ότι έτσι είναι ο κόσμος και έτσι θα μείνει και για τις κόρες τους.
Κι αν σήμερα μπορούμε να μιλάμε για δικαιώματα, για ισότητα, για επιλογές, αυτό δε συνέβη επειδή κάποιος αποφάσισε μια μέρα να χαρίσει στις γυναίκες μια γιορτή.
Συνέβη επειδή κάποιες γυναίκες πάλεψαν.
Γι’ αυτό και δεν είναι ημέρα κατανάλωσης. Είναι ημέρα υπενθύμισης. Υπενθύμισης ότι τίποτα από όσα θεωρούμε αυτονόητα δεν ήταν ποτέ αυτονόητο. Ότι κάθε μικρή κατάκτηση κουβαλά πίσω της σύγκρουση, επιμονή και θάρρος.
Και, κυρίως, ότι ο αγώνας δεν έχει τελειώσει.
Γιατί ακόμα υπάρχουν γυναίκες που φοβούνται να περπατήσουν μόνες τη νύχτα. Ακόμα υπάρχουν γυναίκες που πληρώνονται λιγότερο. Που αμφισβητούνται περισσότερο. Που πρέπει να αποδεικνύουν συνεχώς ότι αξίζουν να βρίσκονται εκεί που βρίσκονται.
Η γιορτή της γυναίκας, λοιπόν, δεν είναι μια χαριτωμένη στιγμή στο ημερολόγιο. Είναι μια υπενθύμιση ότι η ισότητα δεν είναι διακόσμηση. Είναι μάχη.
Και οι μάχες δεν κερδίζονται επειδή βάλαμε γκλίτερ.
Αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε αυτή τη μέρα, ας αφήσουμε για λίγο τα ροζ hashtags και τα «girls night out». Ας θυμηθούμε ότι η γιορτή της γυναίκας δεν αφορά το πώς διασκεδάζουμε, αλλά το πώς στεκόμαστε.
Στεκόμαστε δίπλα σε όσες συνεχίζουν να παλεύουν. Στεκόμαστε απέναντι σε ό,τι μας θέλει σιωπηλές, μικρές, βολικές.
Γιατί η γιορτή της γυναίκας δεν είναι για να φαίνεται όμορφη.
Είναι για να θυμίζει ότι οι γυναίκες δε ζήτησαν ποτέ απλώς μια γιορτή.
Ζήτησαν -και συνεχίζουν να ζητούν- έναν κόσμο ίσο.
