Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κάποτε, η αγάπη, μυρίζει ζυμωτό ψωμί και χόρτα με φέτα, σε ένα ταπεράκι αφημένα στο ασανσέρ σου.
Όχι γιατί δεν έχεις ή δεν μπορείς, αλλά γιατί κάποιος άλλος σκέφτηκε πως όλα εκείνα που μπορείς, δεν χρειάζεται να τα κάνεις ΚΑΙ σήμερα.
Κάποτε, η αγάπη, έχει την αίσθηση μιας αγκαλιάς, την στιγμή που δεν θα την ζητήσεις αλλά θα την έχεις τόσο ανάγκη.
Μια ανάγκη που θα ακουστεί με τα μάτια, θα ειπωθεί με ένα χαμόγελο. Δεν θα μπει σε λέξεις, γιατί δεν θα χρειαστεί.
Μην την ψάχνεις την αγάπη σε βαρύγδουπα “για πάντα” και λόγια στολισμένα με στόμφο.
Η αγάπη, είναι πράξη και μιλιέται μέσα από την φροντίδα, το νοιάξιμο, την κατανόηση και τα ανείπωτα.
Γιατί κάποιοι έμαθαν να την μιλούν την αγάπη με αυτή τη διάλεκτο.
Δεν θα τους δεις να ξεχωρίζουν σαν βεγγαλικά στον ουρανό σου, θα είναι όμως μικρές πυγολαμπίδες, που θα φωτίζουν στα σκοτάδια σου.
Δεν θα κραυγάσουν όσα είναι, αλλά θα είναι όλα όσα θα έχουν σημασία.
Και πάνω από όλα, δεν θα χρειαστεί ποτέ, να τους ζητήσεις τίποτα.
Γιατί σε αυτή τη διάλεκτο της αγάπης, στα ανείπωτα είναι η ουσία.
Να την μιλάτε την αγάπη ρε, με τα μικρά, αυτά που στους πολλούς μοιάζουν ασήμαντα.
Για τους σημαντικούς (σας), είναι τα πάντα!
