Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Εσύ είσαι τα Χριστούγεννά μου. Όχι γιατί το λέει το ημερολόγιο. Αλλά γιατί όταν εμφανίζεσαι, κάτι μέσα μου μαλακώνει. Σαν να σταματάει για λίγο ο κόσμος να ζητάει πράγματα από μένα. Σαν να μου επιτρέπεται να υπάρχω χωρίς ρόλο, χωρίς άμυνες, χωρίς εξηγήσεις.
Δεν είσαι στολισμός. Είσαι επιστροφή. Εκείνη η αίσθηση ότι γύρισα κάπου γνώριμα, ακόμη κι αν δεν έχω ξαναπάει. Είσαι η στιγμή που δεν χρειάζεται να αποδείξω τίποτα. Που δεν χρειάζεται να φανώ δυνατός, σίγουρος, έτοιμος. Μπορώ απλώς να είμαι. Κι αυτό μου φτάνει.
Εσύ είσαι τα Χριστούγεννά μου γιατί δεν υπόσχεσαι θαύματα. Δεν προσπαθείς να με πείσεις ότι όλα θα πάνε καλά. Απλώς μένεις. Και αυτή η παραμονή σου είναι η μεγαλύτερη γενναιοδωρία. Μου δίνεις χώρο, όχι οδηγίες. Μου δίνεις σιωπή που δεν βαραίνει, αλλά με κρατά.
Δεν σε συνδέω με εικόνες. Σε συνδέω με ανάσες. Με εκείνο το βαθύ «είμαι εδώ» που δεν λέγεται. Με το βλέμμα που δεν βιάζεται. Με την αίσθηση ότι, αν όλα γύρω χαθούν, κάτι θα μείνει όρθιο γιατί υπάρχουμε εμείς.
Εσύ είσαι τα Χριστούγεννά μου γιατί δεν έρχεσαι να καλύψεις κενά. Έρχεσαι να τα φωτίσεις. Να μου δείξεις ποια αξίζει να κρατήσω και ποια να αφήσω. Μαζί σου δεν αισθάνομαι πληρότητα. Αισθάνομαι αλήθεια. Κι αυτό είναι πιο σπάνιο.
Αν με ρωτήσεις τι θέλω αυτές τις μέρες, δεν θα σου πω ευχές. Θα σου πω να μείνεις όπως είσαι. Γιατί όσο είσαι εδώ, δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο.
Εσύ είσαι τα Χριστούγεννά μου.
Και δεν τελειώνουν ποτέ.
