Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Χαρείτε εσείς για τα Χριστούγεννα σας.
Πανηγυρίστε εσείς, κι ανάψτε τα φωτεινά λαμπάκια σας.
Φορέστε εσείς τα γιορτινά και τα ατσαλάκωτα σας.
Εγώ, μήτε γιορτές, μήτε και πανηγύρια θέλω…
Λίγη ηρεμία θέλω μόνο!
Λίγη ησυχία για την έρμη την ψυχή μου θέλω.
Μία μικρή γωνίτσα επιθυμώ, να γείρω να ησυχάσω.
Δυο παλάμες λύτρωσης, να κλείσουν μέσα το αγριεμένο μου το πρόσωπο.
Ένα ζευγάρι αυτιά, που να έχουν όρεξη και να γουστάρουνε να ακούσουνε την πιο βαθιά μου εξομολόγηση.
Δυο μάτια, να με κοιτούν με αλήθεια, όποια κι αν είναι αυτή η γαμημένη η αλήθεια…
Δυο γόνατα γαμώτο, που θα γίνουν προσκεφάλι μου, να γέρνω να πλαγιάζω, κάθε που θα ‘μαι κατάκοπος κι αποσταμένος.
Μήτε γιορτές, σας λέω, μήτε και πανηγύρια θέλω…
Λίγη ηρεμία μόνο.
Κι έναν δικό μου γνήσιο άνθρωπο, που θα μιλούν οι πράξεις, κι όχι μόνο τα λόγια του.
Που θα μου δείξει πως δεν είναι σαν τους άλλους.
Κι ότι γιορτάζει κάθε μέρα, γιατί μου ανήκει και του ανήκω!
Και σαν συμβεί αυτό…
Τότες μονάχα θα αρχινήσουν τα δικά μου τα γιορτάσια.
