Γράφει ο Νικόλας Φιλίππου
Όλοι ξέρουμε το παιχνίδι. Τα μεγάλα λόγια, οι υποσχέσεις, τα “θα δεις”, τα “θα το φτιάξουμε”, τα “είμαι εδώ”. Όμορφα ακούγονται, δε λέω. Στην αρχή, τουλάχιστον. Μέχρι που καταλαβαίνεις πως δεν είναι τίποτα άλλο από ορεκτικά. Μικρά, πρόχειρα πιάτα για να σε κρατήσουν εκεί, να μη σηκωθείς απ’ το τραπέζι, να μείνεις λίγο ακόμα.
Αλλά ξέρεις κάτι; Χόρτασα.
Χόρτασα από “θα προσπαθήσω”, από “μην ανησυχείς”, από “είσαι σημαντική για μένα”. Χόρτασα από κενές φράσεις που δεν ακολουθούνται ποτέ από πράξεις. Από λόγια που λέγονται για να ειπωθούν, όχι για να σταθούν όρθια όταν έρθει η ώρα της αλήθειας.
Δεν πεινάω άλλο για προσχήματα. Ήρθε η ώρα να περάσουμε στο κυρίως πιάτο.
Αν με θες, δείξ’ το. Αν θέλεις να είσαι εδώ, να είσαι όντως εδώ. Όχι στα λόγια, όχι όταν σε βολεύει, όχι όταν νιώθεις μόνος. Να είσαι εδώ στις δύσκολες μέρες, στις μέρες που δεν είναι όλα ρόδινα, στις στιγμές που χρειάζομαι να στηριχτώ πάνω σου και όχι σε υποσχέσεις που χάνονται σαν καπνός.
Δεν είμαστε παιδιά. Δεν χτίζουμε κάστρα στην άμμο για να τα πάρει το κύμα. Δεν είμαστε εδώ για όμορφες ατάκες που ακούγονται ωραίες στα social. Είμαστε εδώ για το αληθινό. Για το “μαζί” που έχει ουσία, για τα βήματα που γίνονται πράξη, όχι θεωρία.
Αν δεν μπορείς, δεν πειράζει. Δεν σου κρατάω κακία. Αλλά πες το. Μη σερβίρεις άλλο παραμύθι. Μη γεμίζεις το τραπέζι με υποσχέσεις όταν δεν σκοπεύεις να φέρεις ποτέ το κυρίως πιάτο.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν θέλω να χορτάσω από λόγια. Θέλω να χορτάσω από αλήθεια.
