Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Ξέρεις το σκοτάδι είναι το αγαπημένο μου. Εκείνη την ώρα που όλα έξω μαυρίζουν και τα φώτα αρχίζουν τον χορό. Εκείνον τον αισθησιακό, που βλέποντας τα σου χαρίζουν μια ηρεμία, με μια δόση θλίψης. Λατρεύω τις νύχτες. Όλα γύρω μας γίνονται λίγο πιο αργά, πιο ρομαντικά.
Η μητέρα που βάζει για ύπνο τα παιδιά της διαβάζοντας τους ένα παραμύθι, που μιλάει για πρίγκιπες, βασιλιάδες, πύργους και δράκους.
Οι αγαπημένοι μου όμως είναι οι ερωτευμένοι. Εκείνοι που κάθονται αγκαλιασμένοι στον καναπέ ανταλλάζοντας στιγμές θαλπωρής και αγάπης. Μα και οι άλλοι. Εκείνοι που είναι μακριά.
Είτε γιατί του χώρισε άγαρμπα και πρόωρα η ζωή είτε τους άλλους που τα χιλιόμετρα μπήκαν εμπόδιο ανάμεσα τους. Δεν έχει σημασία σε ποια κατηγορία ανήκουν γιατί οι καρδιές και των δυο χτυπούν στον ρυθμό του έρωτα. Ίσως να είναι πασπαλισμένος με λίγο εγωισμό, πόνο, ανυπομονησία, αδικία αλλά ο πυρήνας είναι ένας.
Ο έρωτας. Μια γουλιά κρασί όμως θα πιώ για όσους είναι μόνοι τις νύχτες. Όχι από επιλογή αλλά γιατί είναι σώματα αδειανά, δίχως καρδιά. Την καρδιά τους την έκλεψαν, την ξερίζωσαν κάποτε δυο χέρια που έμοιαζαν με σπιτικό.
Εκείνα τα σώματα που όσο κι αν πάλεψαν δεν μπόρεσαν να δοθούν ολοκληρωτικά σε κανέναν, γιατί ένα κομμάτι τους, το πιο σημαντικό ανήκει σε κάποιον άλλο. Τις νύχτες σκέφτομαι όλους αυτούς τους ανθρώπους.
Μετά αναρωτιέμαι, τι να κάνει και η δίκη μου καρδιά που είναι μακριά.
