Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Δεν χρειάζεται να ψάξεις έναν λόγο να γυρίσεις.
Δεν χρειάζεται να βρεις να πεις λόγια πολλά και λέξεις βαρύγδουπες.
Μετρήσαμε λάθη σωρό και οι δυο.
Στο όνομα της αγάπης, στο όνομα του έρωτα, στο όνομα του εγωισμού και του πείσματος, βάλαμε ο ένας στόχο τον άλλο.. μέχρι που δεν είχαμε άλλη ψυχή να δώσουμε.
Κι εγώ τις νύχτες, ψιθύριζα το όνομά σου και σε καλούσα να γυρίσεις.
Σου ζητούσα εκείνη την καληνύχτα που ηρεμούσες όλες τις αντάρες μέσα μου.
Σου ζητούσα να μου πεις ένα παραμύθι, να αποκοιμηθώ..
Σε νιώθω να κρυφοκοιτάς το τώρα.
Να ρίχνεις ματιές σαν να προσπαθείς να καταλάβεις αν λείπεις, πόσο λείπεις.
Και ξέρω πως εσύ μπορούσες πάντα να δεις πίσω από την πανοπλία. Μπορούσες να καταλάβεις πίσω από το χαμόγελο, πίσω από τις λέξεις.
Κι εκεί, τα έχω ποντάρει όλα, ξανά.. σ’αυτά που καταλάβαινες μόνο εσύ, και κανένας άλλος.
Αργείς;
