Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Λίγη μαγεία αυτό χρειάζομαι! Να κλείνω τα μάτια και να μπορώ να ονειρεύομαι. Να ζω σε ένα δικό μου κόσμο, γεμάτο όμορφες σκέψεις και στιχάκια τραγουδιστά. Να μπορώ να χορεύω ξυπόλητη, χωρίς να φοβάμαι τα αγκάθια και τις μυτερές πέτρες. Τραγούδια πλουμιστά με αταίριαστες λέξεις, δίχως κανένα σκοπό.
Φτάνει μόνο να είμαι καλά. Να μη ντρέπομαι για μένα, να με αγαπώ για τη δύναμή μου και την αδυναμία μου μαζί. Να φωνάζω όταν κάτι με τρομάζει και να χαμογελώ δυνατά όταν κάτι με συγκινεί. Να μη φοβάμαι… Ο φόβος αυτός έχει ένα σκληρό πρόσωπο που δε ταιριάζει με μένα, ούτε με κανέναν άλλο –πιστεύω- που ξέρει να αγαπά με δυνατό φως στην ψυχή του.
Κάπου εκεί μέσα θα υπάρχει κι ένα ξέφωτο σαν κι εκείνα που βλέπουμε στις ταινίες. Δε θα έχει πολλά πολλά. Ένα μεγάλο παράθυρο θέλω, για να βλέπω τον ουρανό και τα πεύκα. Κι ένα τζάκι για να ζεσταίνει καρδιές, μόλις χαθεί η ελπίδα. Έτσι ερημικές είναι κι οι καρδιές που έχουν χορτάσει από φόβο, ζήλεια και φθόνο. Το τζάκι με την παρασιά, μας κάνει να ξεχνάμε λίγο τον κόσμο, να τσαλακώνουμε τον εγωισμό μας και να αγκαλιάζουμε με αγάπη τις αδυναμίες μας.
Μέσα στη φλόγα με τα περίεργα χρώματα. Θες κίτρινο; Θες κόκκινο; Θες πορτοκαλί; Όλα ταιριάζουν. Όλα λιώνουν και γίνονται στάχτη. Κάθε φιγούρα. Κάθε άσχημη, σκοτεινή ανάμνηση καίγεται και μας δίνει τη ζεστασιά της. Ένα σωρό τα κομμάτια που δίνουν τη λάμψη και το ξεθώριασμά τους. Υπάρχει κανείς που να μην αγαπά εκείνη τη φλόγα;
Μπορεί να μας καίει, αλλά μας δίνει και τη χαρά της. Κουρνιάζουν οι σκέψεις όπως ο γάτος που κουλουριάζεται στο χαλί μπροστά απ’ το τζάκι. Γαληνεύει η όψη όπως το βλέμμα της γιαγιάς σαν αντικρίσει τα εγγόνια. Δεν υπάρχουν άλλες εικόνες που να μπορώ να περιγράψω με τόσο απλά λόγια. Μονάχα εκεί στο ξέφωτο, μόλις κλείσω τα μάτια. Εκεί θα μπορώ να χορεύω χωρίς να ντρέπομαι για την κορμοστασιά μου ή το λάθος βηματισμό μου. Εκεί θα μπορώ να τραγουδάω κι ας είμαι παράφωνη κι ας μη γνωρίζω τους στίχους. Μονάχα εκεί.
Δε θα υπάρχει ο φόβος, θα έχει χαθεί μες στο ταξίδι…
