Γράφει ο Ανώνυμος
Είναι μερικές φορές, που λίγο ουίσκι, ένα τσιγάρο και ένα τραγούδι μπορεί να γίνουν η καλύτερη παρέα.
Είναι εκείνες οι στιγμές, που ειδικά μέσα στη μελαγχολία των γιορτών, σε κάνουν να θες να απομονωθείς απ όλους και απ όλα.
Που θέλεις σβηστά φώτα και ησυχία. Θέλεις ταξίδια άπειρα μόνο με τη σκέψη σου. Θες να χαθείς κάπου μόνο με τον εαυτό σου.
Μπορεί να φταίει όλο αυτό το φανταχτερό κλίμα, τα χρόνια που περνάνε άσκοπα ίσως, οι άνθρωποι που σου λείπουν και δεν τους έχεις. Ίσως φταίει ακόμη και το ότι έχεις στερέψει απ όλα.
Από χαρές, λύπες, δάκρυα. Ακόμη και ελπίδα. Μη παρεξηγηθώ.. ελπίδα για όνειρα που ξέρεις πλέον ότι δε θα γίνουν ποτέ.
Και μένουν μόνο σαν σκέψη. Εκεί στα σκοτεινά. Εκεί που δε θα στα στερήσει ποτέ κανείς. Εκεί που πάντα είναι φωτεινά.
Που δε σ ενοχλεί κανένας και τίποτα. Εκεί, με ένα ουίσκι, ένα τσιγάρο, κι ένα τραγούδι.. Εκεί που θα συνεχίσεις να ονειρεύεσαι, να γελάς, να κλαις, να έχεις ελπίδα..
