Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Και ποιοι είστε όλοι εσείς που θα κρίνετε τον έρωτα;
Ποιος ζήτησε την γνώμη σας και τι σας κάνει να πιστεύτε ότι η γνώμη σας έχει βαρύτητα;
Πόσο άνοιωθοι είστε ή πόσο υποκριτές, που δεν βρεθήκατε ποτέ σας σε αυτή την θέση ή που κάνετε τάχα ψεύτες μου, ότι δεν το έχετε πάθει ούτε για μια φορά;
Ποιοι είστε όλοι εσείς που όλο κουνάτε δάκτυλα στους “κακούς” και τους “αμαρτωλούς”;
Ποιος ρε είπε ότι ο έρωτας θέλει κριτές και τους ακούει που κρίνουν;
Σήμερα αναμάρτητοι μου, θα σας πω ξανά δυο λόγια για τον έρωτα, όχι τον καθώς πρέπει όμως, μα για τον άλλον, τον καθώς θέλω!
Θα σας μιλήσω για τους ανθρώπους λιχουδιές…
Οι άνθρωποι λιχουδιές λοιπόν, ζουν ανάμεσα μας, μπορεί να είσαι εσύ, μπορεί εγώ, μπορεί να είναι ο κάθε ένας που έχει τα κότσια, την ψυχή και την ικανότητα να νιώσει.
Οι άνθρωποι λιχουδιές είναι εκείνοι που στο πρώτο αντίκρισμα τους σε κάνουν να ταράζεσαι. Αυτοί που όταν τους πρώτο – βλέπεις, σκέφτεσαι ένα “εγώ με αυτόν αποκλείεται” και πριν τελειώσεις την σκέψη σου, το μυαλό σου κάνει ήδη εικόνες και φαντασιώσεις αθώα ένοχες. Αυτοί που από τις πρώτες τις στιγμές, ενώ η λογική σου λέει δεν πρέπει, παρακαλάς με όλη σου την δύναμη να πρέπει.
Είναι αυτοί οι άνθρωποι που έρχονται για να νοστιμέψουν τις ζωές μας, να τις κάνουν πιο ζωές.
Είναι οι άνθρωποι που δεν είναι καθόλου λίγοι, είναι πολύ με υ!
Είναι οι άνθρωποι που μπροστά σε έναν καθρέφτη εξομολογούνται μόνοι και δακρυσμένοι, γιατί δύσκολα θα δεχτεί κάποιος άλλος να τους εξομολογήσει χωρίς να τους δικάσει, μέχρι να βρουν το θάρρος για να λυτρωθούν.
Είναι οι άνθρωποι που δεν υπόσχονται διάρκεια, υπόσχονται όμως ένταση, φωτιά και σκιρτήματα.
Είναι εκείνοι οι άνθρωποι, που έρχονται σχεδόν από το πουθενά για να γίνουνε τα πάντα, όχι για πάντα, αλλά για όσο, όμως στο κάτω κάτω, ποιος νοιάζεται για ένα για πάντα που ουσιαστικά δεν υπάρχει, κανείς ή ίσως μόνο οι ανόητοι!
Οι λιχουδένιοι άνθρωποι, δεν είναι λιγότερο έρωτας, είναι πιο πολύ έρωτας, γιατί έχουν αυτό το ανολοκλήρωτο, έχουν εκείνο το γαμώτο που ουρλιάζει μέσα σου, έχουν επάνω τους μια ημερομηνία λήξης σύντομη κι ευδιάκριτη κι αυτό τους κάνει ακόμη πιο ποθητούς, πιο ακαταμάχητους, πιο πειρασμούς.
Είναι οι έρωτες οι καλοκαιρινοί, που αρχίζουν ξαφνικά έναν Ιούλιο και κάπου εκεί στο τέλος του Αυγούστου, μπαίνουν σε ένα πλοίο και κουνάνε μαντίλι.
Οι έρωτες οι απόκοσμοι, που σε ένα επαγγελματικό ταξίδι, εκεί που βγαίνεις μονός σου να πιείς ένα ποτό, γυρνάς μεθυσμένος κι αναπάντεχα ερωτευμένος στο δωμάτιο σου.
Οι έρωτες με διαφορά ηλικίας, που σου συμβαίνουν μαγικά και δεν τολμάς να τους ομολογήσεις σε άνθρωπο, γιατί θα σε περάσουν για τρελό, όμως δεν γίνεται και να μην τους νιώσεις, σου είναι εντελώς αδύνατον να τους κάνεις να σωπάσουν.
Οι έρωτες οι “ασύμβατοι” δηλαδή στην απόλυτη συμβατότητα που ορίζει η κοινωνία.
Να τους αγαπάτε τους ανθρώπους λιχουδιές ρε, κι αν σας τύχουν να τους τολμάτε, κι ας σας πονέσουνε στο τέλος, η ατολμία να το ξέρετε, πονάει περισσότερο.
Να μην τους κρίνετε τους ανθρώπους λιχουδιές, δεν είναι ανώριμοι κι εύκολοι, όπως νομίζεται, είναι ανθρώπινοι.
Να τους χειροκροτάτε τους ανθρώπους λιχουδιές, που τολμάνε αυτό που οι άλλοι δεν το τόλμησαν.
Να υποκλίνεστε στους ανθρώπους λιχουδιές, που έκαψαν τα πρέπει τους ή τα δεν πρέπει τους, πάνω σε ένα κρεβάτι θάλασσα, που δεν τα φοβηθήκαν τα κύματα και το γοητευτικό μα άβολο ταξίδι τους.
Να χαμογελάτε στους ανθρώπους λιχουδιές κι όταν μετά δείτε την θλίψη τους, να μην τους κάνετε να νιώθουν ένοχοι, δεν είναι ένοχος ο έρωτας, όταν είναι έρωτας!
Εγώ λοιπόν που είμαι ανθρώπινος κι όχι κριτής, τους ανθρώπους λιχουδιές τους παραδέχομαι, τους καμαρώνω και τους ζηλεύω όμορφα, Αρκεί όλο αυτό να μην αφήνει πίσω του θύματα κι απατημένους, αρκεί να είναι κάτι που αφορά μονάχα δυο κι όχι να υπάρχουν και τρίτα πρόσωπα στο κάδρο, αρκεί να είναι μια έλξη έντιμη, μια προίκα στις ψυχές τους κι ένα παράσημο στο σώμα τους κι όχι ντροπή και φτήνια.
*Αφιερωμένο σε μια λιχουδιά!
