Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Εγώ κορίτσι μου, σε θέλω να είσαι ελεύθερη και μόνο μέσα από την ελευθερία σου να με επιλέξεις, αν θες να με επιλέξεις.
Εγώ σε θέλω να είσαι εσύ κι όχι να σε πλάσω, να σε σμιλεύσω, να σε στριμώξω για να σε φέρω στα βολικά μου μέτρα. Κι όταν θα είσαι εσύ, τότε αν θέλεις, έλα να μου μιλήσεις για το εμείς…
Εγώ σου λέω, σε θέλω να είσαι ελεύθερη!
Ελεύθερη να κάνεις λάθος.
Ελεύθερη να σου τελειώσουν τα κουράγια σου.
Ελεύθερη να κουραστείς, να πέσεις και να φοβηθείς.
Εγώ μάτια μου, σε θέλω να είσαι ανθρώπινη, γιατί ανθρώπινος είμαι κι εγώ.
Σε θέλω να σε δω να έχεις τις μαύρες σου, να μην γουστάρεις βρε αδερφέ και να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου, για να σε κάνω να γουστάρεις.
Σε θέλω να σε δω κλαμένη, γιατί κάποιες φορές, κλαμένος είμαι κι εγώ.
Σε θέλω να είσαι γεμάτη από ατέλειες, γιατί τους “τέλειους” τους σκιάχτηκε το μάτι κι η ψυχή μου.
Εγώ αγάπη μου, σε θέλω να αποσταίνεις, να θυμώνεις, να ξεσπάς, κι αν φτάνεις στα όρια σου, να τα σπας γαμώτο!
Θέλω να δω και να ακούσω το δεν αντέχω σου.
Θέλω να σωπαίνεις, όταν θέλεις να σωπάσεις.
Θέλω να μην μπορείς, όταν δεν θα μπορείς.
Εγώ θέλω όταν σε “στενεύουν” οι στιγμές κι οι υποχρεώσεις, να μου λες, ντύσου και πάμε μια βόλτα οι δυο μας να τα κάνουμε πουτάνα απόψε ή καμιά φορά και γδύσου…
Θέλω να με βλέπεις σαν συνένοχο σου, σαν συνεργό στην αλητεία, σαν ισότιμο μέλος μιας “συμμορίας” που μαζί θα ιδρύσουμε. Θέλω να μην έχεις μάσκες, να έχεις μονάχα θέλω, ξεκάθαρα κι απενοχοποιημένα.
Θέλω πολύ, όταν δεν έχεις όρεξη να πας στον νεροχύτη, να μην πηγαίνεις.
Θέλω όταν δεν έχεις κέφι να μαγειρέψεις, να μου λες, παρήγγειλε.
Θέλω όταν έχει την αγαπημένη σου σειρά στην τηλεόραση, να τα μουτζώνεις όλα και να απλώνεις τα πόδια σου πάνω στο τραπεζάκι, για να την δεις. Όταν θα ΄χεις τις κλειστές σου, να βγαίνεις έξω για να πάρεις λίγο αέρα, χωρίς να εξηγείς και να απολογείσαι. Όταν θα θες τον χρόνο σου, να βάζεις τα ακουστικά στα αυτιά σου, κοιτώντας ξαπλωμένη το ταβάνι και να ακούς την μουσική που σε ηρεμεί και που αγαπάς.
Εγώ θέλω όταν θα νιώθεις την ανάγκη, να φωλιάζεις στην αγκαλιά μου για να ημερεύεις και να ξεκουράζεται η ψυχή σου. Θέλω να μην είσαι δυνατή, να μην είσαι ατσάλινη, να μην είσαι βράχος, να είσαι γυναίκα θέλω, εύθραυστη, ευάλωτη, απρόσεκτη, κι ελεύθερη, κυρίως ελεύθερη!
Και μόνο τότε να έρθεις ελευθέρα και να με επιλέξεις, γιατί μόνο τότε η επιλογή σου θα έχει αξία, μόνο τότε θα πιστέψω πως έχεις έρθει αποφασισμένη για το μαζί κι ότι το μαζί το εννοείς.
Εγώ, στο λέω, δεν είμαι Θεολάτρης, ανθρωπολάτρης είμαι, δεν αγαπώ τους τέλειους, τους αληθινούς αγαπώ. Γιατί ανθρώπινος είμαι κι εγώ, γιατί κι εγώ θέλω να έχω το δικαίωμα του λάθους, το δικαίωμα του να μην αντέχω και να κουράζομαι και το δικαίωμα του να είμαι ελεύθερος να πέσω, να σηκωθώ, να επιλέξω και να λυγίσω. Να μην είμαι ούτε τέλειος, ούτε βράχος ρε αδερφέ.
Εγώ λοιπόν κορίτσι μου, που ξέρω πως δεν είναι απλό να ζεις με την ευθύνη του λάθους, σε θέλω ελεύθερη κι ανθρώπινη!
