Γράφει ο Libertatem ExAnimo
Με κέρδισες.
Με χτύπησες την στιγμή που δεν το περίμενα. Σαν τον φαντάρο στην σκοπιά που έχει παρατήσει το όπλο του στο πλάι και κλείνει τα μάτια σκεπτόμενος “δεν θα κοιμηθώ, για λίγο, μόνο για 5 λεπτά “. Εκεί με βρήκες! Aλλά έτσι δεν κάνεις πάντα;
Ύπουλα, πουστικα, πάντα έτσι χτυπάς.
Όταν σε περίμενα, όταν ήμουν έτοιμος πάντα σε κέρδιζα. 13 χρόνια σε κέρδιζα και ακόμα θα έμενες με άδεια χέρια αν δεν μου ξέφευγε μια μικρή γαμημενη λεπτομέρεια!
Αλλά την πάτησα, έχασα. Ακόμα σκέφτομαι τι έγινε λάθος, τι μπορούσα να έχω αλλάξει. Σαν προπονητής μετά από ήττα σε τελικό.
Κοιτάω τον πίνακα με τα συστήματα, ξανακοιταω το βίντεο και όλο σκέφτομαι τι μπορούσε να έχει αλλάξει..
Θα μου πεις κάποια στιγμή θα με κερδιζες, πάντα κάποια στιγμή κερδίζεις.
Όχι τώρα! Δεν ήθελα τώρα. Είχα ακόμα πράγματα να ζήσω μαζί της..
Και ας είμαι χορτατος από μνήμες και από αγάπη. Είχα κ άλλα να δώσω, και άλλα να πάρω. Της χρωστάω κάτι ακόμα έτσι κι αλλιώς..
Δεν ξέρω πότε θα ξανάρθεις, δεν ξέρω αν μέχρι τότε θα είμαι έτοιμος να σε αντιμετωπίσω, το σίγουρο είναι πως κάποια στιγμή θα τα ξαναπούμε και ακόμα πιο σίγουρο ότι πλέον σε φοβάμαι..
