Γράφει ο Ανώνυμος
Και είναι και εκείνες οι μέρες ρε φίλε..
Που θέλω να σε θρηνήσω. Που θέλω να βυθιστώ μόνος σε ένα σκοτάδι. Σε ένα σκοτάδι που ναι μεν δημιούργησες, αλλά δεν ευθύνεσαι που είναι εκεί ακόμη.
Είναι οι μέρες που νιώθω ότι με σκέφτεσαι. Ότι μου ουρλιάζεις και περιμένεις να σ ακούσω.
Και τις γουστάρω τόσο πολύ αυτές τις μέρες ρε μωρό μου..
Να χάνομαι στη μνήμη σου. Να χάνομαι σε ένα παρελθόν που δε ξέρω καν αν υπήρξε ποτέ. Να σε καυλαντιζω και να σε πειράζω. Να σου τσουγκρίζω το ποτήρι, να σου λέω τα νέα μου. Και μετά να χαμογελάω μόνος μου.. να ψιθυρίζω τ όνομα σου με ένα αχ να το προϋπαντεί. Και για έναν αόριστο λόγο, με ένα μαγικό τρόπο να σε βλέπω να κάνεις το ίδιο κάπου μακριά. Να ανάβεις κι εσύ το τσιγάρο σου και να σιγοτραγουδάς. Να μαζεύεις κι εσύ όλες αυτές τις εικόνες που θεοποιήσαμε κάποτε.
..και να σβήνουμε μαζί το τσιγάρο με έναν αναστεναγμό. Να σηκωνόμαστε, και να συνεχίζουμε μια ζωή γεμάτη πρέπει..
..cheers ρε μαλακισμενο
