Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Δώσε μου ένα λόγο να μείνω. Όχι ψεύτικες υποσχέσεις, όχι μισές αλήθειες, όχι άλλα “θα” που πεθαίνουν πριν καν βγουν απ’ το στόμα σου. Κάτι αληθινό, κάτι που να πονάει, κάτι που να με κάνει να νιώσω πως δεν είμαι απλά ένα ακόμα περαστικό όνομα στη λίστα σου.
Κουράστηκα από τις σιωπές που βαφτίζονται απαντήσεις. Από τις δικαιολογίες που αλλάζουν μορφή κάθε φορά που σε στριμώχνω. Από τα μάτια σου που μου ζητούν να καταλάβω χωρίς να λένε τίποτα. Δεν θέλω να καταλαβαίνω. Θέλω να ξέρω. Θέλω να ακούσω την αλήθεια σου, όσο άβολη κι αν είναι. Αλλά αν δεν μπορείς να την πεις, τότε τι κάνουμε εδώ;
Πες μου γιατί να μην κλείσω την πόρτα πίσω μου. Γιατί να μη φύγω και να πάω να βρω κάποιον που δεν θα με αφήσει να αμφιβάλλω για το αν αξίζω να είμαι εδώ. Γιατί να κάτσω και να περιμένω κάτι που ίσως δεν έρθει ποτέ. Δώσε μου κάτι που να μπορώ να κρατήσω, κάτι που δεν θα εξαφανιστεί στο πρώτο εμπόδιο, στο πρώτο βράδυ που τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα.
Δεν σου ζητάω το τέλειο. Δεν σου ζητάω εγγυήσεις. Σου ζητάω μόνο μια στιγμή αλήθειας. Ένα βλέμμα που να μη φοβάται να με συναντήσει. Ένα χέρι που θα με κρατήσει στα δύσκολα, όχι μόνο όταν είναι βολικό. Ένα λόγο, γαμώτο, έναν γαμημένο λόγο να μείνω.
Αν δεν τον έχεις, πες το. Καλύτερα μια αλήθεια που πονάει, παρά ένα ψέμα που σαπίζει αργά. Μην με κρατάς από συνήθεια, μην με αφήνεις να αιωρούμαι ανάμεσα στο “ίσως” και το “κάποτε”. Ή κράτα με δυνατά ή άφησέ με να φύγω.
Αλλά αν έχεις κάτι να μου δώσεις, κάτι που να αξίζει, τότε μη σιωπάς. Πες το. Δείξ’ το. Γιατί μια μέρα θα γυρίσω την πλάτη μου. Και τότε, όσο κι αν το θέλεις, δεν θα υπάρχει τίποτα που να μπορεί να με κάνει να κοιτάξω πίσω.
