Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Δεν ήρθες να πείσεις κανέναν.
Μην το ξεχνάς αυτό.
Δεν γεννήθηκες για να τους εξηγείς κάθε σου βήμα.
Ήρθες να ζήσεις όπως σε βολεύει.
Όπως σε χωράει.
Όπως σε αντέχεις.
Με τον δικό σου τρόπο. Με τους δικούς σου ρυθμούς.
Δεν είναι όλοι υποχρεωμένοι να σε καταλάβουν.
Κι εσύ δεν είσαι υποχρεωμένος να μικρύνεις για να σε χωρέσουν.
Δεν φτιάχτηκες για να είσαι βολικός.
Ούτε για να χωρέσεις στα κουτάκια τους.
Κι αν τους ενοχλεί η έντασή σου, η αλήθεια σου, ο τρόπος που διαλέγεις να υπάρχεις, δεν έχεις να τους αποδείξεις τίποτα.
Άλλαξε πεζοδρόμιο δεν λες εσύ.
Το λες σε εκείνους.
Το δείχνεις χωρίς πολλά λόγια.
Δεν τους οφείλεις δικαιολογίες.
Ούτε τους ρώτησες πριν γίνεις αυτό που είσαι.
Σήκωσες φορτία που δεν είδε κανείς, πάλεψες μάχες που δεν φώναξες.
Και τώρα που στάθηκες όρθιος, δεν τους κάνεις τη χάρη να απολογηθείς για το ύφος, το βλέμμα ή την απόσταση.
Είσαι όπως είσαι γιατί έτσι επέλεξες.
Κι όποιος δεν σε αντέχει έτσι, δεν σου κάνει.
Όχι αντίστροφα.
Δεν ψάχνεις κοινό.
Ψάχνεις αλήθεια.
Και η αλήθεια, καμία φορά, σε κάνει απόμακρο. Σε κάνει “περίεργο”. Σε κάνει “πολύ”.
Άσε τους να ψάχνουν τις λέξεις.
Εσύ, συνέχισε να ζεις όπως σε ανασαίνεις.
Γιατί στο τέλος της μέρας, ο μόνος που θα ζήσει τη ζωή σου, είσαι εσύ.
Κι αν δεν το κάνεις με τους δικούς σου όρους, δεν το έζησες. Το υπέμεινες.
Δεν εξηγείς. Δεν απολογείσαι.
Ζεις όπως σε βολεύει.
Κι αν δεν τους κάνει,
ας αλλάξουν πεζοδρόμιο.
