Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Δεν σας καταλαβαίνω μερικούς!
Είχατε για χρόνια γυναίκες διαμάντια κάποτε στα χέρια σας, και τις χάσατε σε μια στιγμούλα.
Είχατε γυναίκες, πολύ πιο παλικάρια από εσάς, και την κάνατε την μαλακία, και πια δεν τις έχετε.
Είχατε γυναίκες κι όχι αστεία, και δεν ήσασταν ικανοί να τις κρατήσετε. Όχι γιατί σας ζητούσανε πολλά, αλλά γιατί εσείς ήσασταν άδειοι τενεκέδες.
Αλήθεια τώρα, δεν σας καταλαβαίνω μερικούς!
Γυναικάρες σας τιμήσανε με την παρουσία τους, μα τις είχατε στο περίμενε, θεωρώντας τες δεδομένες. Και τρέχατε ξοπίσω από τις γυναικούλες, για να πάρετε ψεύτο – επιβεβαίωση.
Γυναικάρες από τις κορφή ως τα νύχια στέκονταν δίπλα σας κεριά αναμμένα. Κι εσείς νομίζατε πως θα είναι εκεί για πάντα, γιατί είστε γαμάτοι και κελεπούρια, τάχα μου.
Γυναικάρες σπάνιες σας κάνανε την χάρη να κυκλοφορούν μαζί σας. Κι εσείς κοιτούσατε πως θα κυκλοφορήσετε κρυφά με τα αμέτρητα τσόλια, γιατί είστε “έξυπνοι’ κι αυτές είναι χαζές και θα τις κοροϊδεύατε, τρομάρα σας κακιά.
Μα την Παναγία σας λέω, δεν σας καταλαβαίνω μερικούς!
Υπήρξατε με γυναίκες έρωτες, κι εσείς ψάχνατε για γαμήσια.
Με γυναίκες κυρίες, που τις σέβονταν και τις θαύμαζαν όλοι οι άλλοι, εκτός από εσάς.
Με γυναίκες κυράδες κι αρχόντισσες, νοικοκυρές σωστές. Κι εσείς παίζατε παιχνιδάκια με αχαΐρευτες.
Με γυναίκες ικανότατες, που όλοι οι γύρω σας παρακαλούσαν να τις είχανε. Κι εσείς βρε μοσχάρια, είχατε μονάχα μια ικανότητα, να τις χάστε.
Το μόνο που καταλαβαίνω με όλους εσάς, είναι πως δίκαια τώρα χτυπάτε το κεφάλι σας.
Μα τώρα είναι αργά για δάκρυα “Στέλλες” μου…
