Γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά
Σκέφτομαι.. μήπως τελικά είναι στην ανθρώπινη φύση όντως να είναι αντιδραστική. Μήπως κάτι στο dna βρε παιδί μου μας οδηγεί να κάνουμε το αντίθετο. Αυθεντικός εκπρόσωπος αγάπη μου τούτης της θεωρίας, είσαι αναμφισβήτητα.
Προσωπικά δε θεωρώ ότι σε πίεσα ποτέ ούτε είχα σκοπό. Δεν σκέφτηκα ειλικρινά ότι θα σε έπνιγα γιατί για μένα όλα αυτά είναι αυτονόητα όταν μπαίνεις στη ζωή κάποιου εκτός κι αν θέσεις όρους κι όρια εξ αρχής, πράγμα που δεν έκανες.
Τώρα πως βρέθηκα να είμαι απαιτητική..αλήθεια δεν ξέρω. Πολύ νωρίς λοιπόν ήταν αναγκαίο προφανώς να γίνει μια εις βάθος συζήτηση με ανοιχτά χαρτιά όσο και καρδιά. Δέχτηκα λοιπόν να μην πάρω το ρόλο της γκρινιάρας και κατ’ επέκταση, δέχτηκα όσα μπορούσες να δίνεις.
Ηλίου φαεινότερο αγάπη μου ότι το ίδιο θα ίσχυε κι από τη δική μου πλευρά.
Μα σύντομα βρέθηκα προ εκπλήξεως αφού από την επόμενη κιόλας είδα να λειτουργείς πάλι αντίστροφα. Άρχισες να φέρεσαι όπως υποτίθεται δε μπορούσες πριν. Άρχισες να δίνεις όλα αυτά για τα οποία είχες πνιγεί και δεν ήσουν σε θέση να προσφέρεις ή ακόμη και δεν ήθελες άσχετα με το πόσο επιθυμούσες εμένα.
Δε ξέρω τι να υποθέσω.
Όσο σου δίνω ελευθερία.. τόσο έρχεσαι κοντά!
Ευχάριστη η έκπληξη δε λέω αλλά στην καλύτερη απορώ..στη χειρότερη με αποδιοργανώνει. Δε φοβάμαι κάτι κι αποφάσισα να απολαμβάνω όσα δώρα μου φέρνει η ζωή.
Δεν σου λέω τίποτα γιατί καμιά φορά δε χρειάζεται καμία λεκτική προσέγγιση όταν έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο οι πράξεις. Θα ήθελα βέβαια να σε ρωτούσα από περιέργεια αν καταλαβαίνεις τι κάνεις ή γίνεται ακούσια κι ασυνείδητα.
Θα ήθελα να ήξερα πως νιώθεις ή πως τελικά βλέπεις τα πράγματα αλλά νιώθω πως είναι δόκιμο να σιωπήσω αφήνοντας τα πράγματα να κυλούν, επιτρέποντας την κάθε μέρα να φέρει ό,τι είναι γραφτό.
Όσο για μένα; Δίνω από την αρχή όσα παίρνω πάνω κάτω. Δε δίνω πια σε κανέναν όσα μπορώ, όσα έχω ή όσα θέλω. Έτσι έχω αποφασίσει να υπάρχω πλέον με έναν άνθρωπο αλλά είναι αποκλειστικά στο δικό σου χέρι να πάρεις περισσότερα ή και τα πάντα.
Επίσης δεν είναι ότι σου άφησα το τιμόνι αλλά προσαρμόζομαι πια όταν μου αρέσει ένας άνθρωπος σαφώς. Άσε που έμαθα να ζω τη στιγμή και να εκτιμώ το παραμικρό.
Αν έμαθα κάτι στη διαδρομή μου είναι σίγουρα το ότι δεν πιέζεις τίποτα μα ούτε βοηθάει η όποια ταμπέλα. Αυτό που μετράει είναι να τα έχεις βρει με τον εαυτό σου κι έτσι μπορείς εύκολα να διαχειριστείς και τα υπόλοιπα.
Μόνο ξεκάθαροι χρειάζεται να είναι οι άνθρωποι κι όλα τα άλλα γίνονται ή και όχι.. αλλά κι αυτό έχει το νόημά του!
Εν κατακλείδι λοιπόν αγάπη μου.. θα συνεχίσω να σου παρέχω άνεση κι ελευθερία κι είμαι βέβαιη ότι θα έρχεσαι όλο πιο κοντά.
Δεν πιέζω και δεν απαιτώ αλλά να θυμάσαι ότι επίσης δεν επαιτώ.
Το σημαντικότερο; Ό,τι δώσεις θα πάρεις!
Τα φιλιά μου!
