Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Όλου του κόσμου τα φιλιά έχουν την ίδια νότα. Κάποιος έρχεται και κάποιος φεύγει.
Πάντα μια γλυκόπικρη γεύση αφήνουν στο στόμα.
Μην με αποχωρίζεσαι ακόμα.
Όλου του κόσμου τα φιλιά έχουν μια θλίψη ή μια χαρά. Πάντα αφήνουν ένα δάκρυ ή ένα χαμόγελο στο στόμα.
Μείνε για λίγο ακόμα.
Δεν θέλω να πω άλλα “αντίο”, με έχουν πονέσει πολύ τα προηγούμενα, με έχουν λυγίσει και με έχουν σπάσει σε σημείο άνευ επιστροφής.
Δεν θέλω να ακούσω για ακόμα μια φυγή, για ακόμη μια άδεια αγκαλιά.
Δεν θέλω να σφίξω και πάλι τα χείλη· και πάλι τα χέρια να τυλίξω σφιχτά γύρω από το σώμα μου.
Δεν θέλω εκείνο το φιλί να χρωματιστεί από την θλίψη του αποχωρισμού.
Δεν θέλω να ακούσω ξανά τον λυγμό στην φωνή, τις λέξεις να σπάνε, να μην βγαίνουν.
Φίλα με.
Φίλα με μα υποσχέσου μου τούτο· θα μείνεις. Θα μείνεις μέχρι όσο αντέξεις κι αν είναι κάποτε να φύγεις μην πεις καλύτερα τίποτε.
Μην σκύψεις να με φιλήσεις, μην πεις εκείνο το αντίο που πονάει σαν χίλιες μαχαιριές.
Φύγε και μην κοιτάξεις πίσω.
Δεν θέλω ακόμα ένα φιλί αποχωρισμού.
Λιγότερο θα με πονέσεις αν φύγεις σαν να μην υπήρξες ποτέ. Σαν τα χείλη σου να μην ακούμπησαν ποτέ τα δικά μου.
Δεν θέλω το φιλί του αποχαιρετισμού, θέλω να μείνω με την ανάμνηση των φιλιών εκείνων που τα κάλυπταν χαμόγελα.
Όλου του κόσμου τα φιλιά έχουν την ίδια νότα· πάντα μια γλυκόπικρη γεύση αφήνουν στο στόμα.
