Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Δεν θέλω να ακούσω άλλο τις δικαιολογίες σου.
Δεν θέλω άλλο να βλέπω την μάσκα που προβάλλεις επειδή σε βολεύει να κρύβεσαι από πίσω.
Δεν θέλω άλλα “μπορεί” και “ίσως”.
Η ζωή μας κυλάει. Κυλάει και περνάει.
Κι αν φοβάσαι, φοβάμαι και εγώ.
Όχι όμως τόσο,που να κλείνομαι μέσα μου πια.
Όχι όμως τόσο που να σωπαίνω.
Όχι όμως τόσο,που να κλείνω την φωνή μου.
Πάρε το θάρρος, πάρε τον χρόνο και έλα και πες μου την αλήθεια σου
Την όποια αλήθεια σου. Ξεκάθαρα.
Αντί να σκέφτεσαι την αντίδρασή μου, απελευθέρωσε τις σκέψεις και τα στερεότυπά σου και έλα να το συζητήσουμε.
Να επικοινωνήσουμε.
Για μένα δεν μετράει ποιος έχει δίκιο κ ποιος άδικο, αλλά σημαντικό είναι να τα βρίσκουμε.
Κάπου στην μέση. Μαζί.
Αντί λοιπόν να κρύβεις μέσα σου τόσα συναισθήματα (καλά, μέτρια, άσχημα, ανείπωτα), βρες εσύ το θάρρος και εγώ θα βρω τον χρόνο να τα συζητήσουμε.
Βρες εκείνο το κομματάκι μέσα σου, που προστάζει αλήθειες, δίχως πρέπει και γιατί.
Δίχως προσδοκίες γενεών.
Και πού ξέρεις;
Ίσως σε εκπλήξω με την αντίδρασή μου και να είναι θετικότερη από εκείνη που θα περίμενες να είχα.
Ίσως και όχι.
Θα έχουμε κερδίσει όμως και οι δυο άσχετα με το αποτέλεσμα.
Γιατί τελικά και οι δυο μας, θα έχουμε ελευθερώσει όσα κρατάγαμε με τόσα μήπως και γιατί, θα τα έχουμε μοιραστεί και θα έχουμε ωριμάσει.
