Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Μεγάλωσα μέσα σε φόβους. Πολλούς και διαφορετικούς. Φοβήθηκα να δείξω ποια είμαι και τι θέλω. Ποιους θέλω και ποιους όχι.
Μεγάλωσα φοβούμενη το σκοτάδι, τη ζωή, το ανεκπλήρωτο, το απίστευτο και το απίστευτο. Και απλά μία μέρα όσα ήξερα έγιναν καπνός. Τότε κλείστηκα πιο βαθιά, πιο πολύ μέσα σε φόβους και ανασφάλειες.
Έπρεπε κάτι να κάνω, έπρεπε να βγω στην επιφάνεια. Έτσι ξεκίνησα διστακτικά να κάνω όσα φοβάμαι. Δειλά δειλά στην αρχή μέχρι που μου άρεσε. Κυριεύτηκα από το να μη φοβάμαι πια και ελευθερώθηκα, λυτρώθηκα.
Φόβισα τους φόβους μου και τώρα μπορώ να ζήσω. Ποτέ δεν είναι αργά για μία καινούργια αρχή, ποτέ δεν είναι αργά για μία νέα ζωή.
Το μόνο σίγουρο είναι πια πως δεν θα ξανά φοβηθώ για όσα μπορώ να δαμάσω. Αλλά και για εκείνα που δεν μπορώ πάλι θα βρω τη λύση.
