Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Ο έρωτας δεν πονάει.
Ο έρωτας είναι φωτιά, είναι παράνοια, είναι εκείνη η έκρηξη που σου θυμίζει πως είσαι ζωντανός. Είναι τα βλέμματα που κόβουν την ανάσα, τα χέρια που τρέμουν όταν αγγίζονται, τα φιλιά που δεν χορταίνονται.
Ο έρωτας είναι συναίσθημα στην πιο αγνή, ακατέργαστη μορφή του.
Δεν είναι αυτός που πονάει.
Αυτό που διαλύει, που σε τσακίζει, που σε αφήνει να μαζεύεις κομμάτια… είναι η ψευδαίσθηση πως θα κρατήσει για πάντα.
Γιατί όλοι, κάποια στιγμή, το πιστέψαμε.
Πέσαμε μέσα του με τα μάτια κλειστά, με την αφέλεια του «εμείς δεν θα γίνουμε σαν τους άλλους», με τη σιγουριά πως η δική μας φλόγα δεν θα σβήσει ποτέ.
Αλλά οι φλόγες δεν μένουν ίδιες.
Ή γίνονται στάχτη ή μεταμορφώνονται σε κάτι άλλο. Κι εμείς; Εμείς τις περισσότερες φορές μένουμε εκεί, να κοιτάμε τα αποκαΐδια, αναρωτώμενοι πότε ακριβώς χάθηκε η μαγεία, πότε το «πάντα» έγινε «κάποτε».
Και τότε έρχεται ο πόνος.
Όχι επειδή τελείωσε. Αλλά επειδή κάποτε πιστέψαμε πως δεν θα τελείωνε ποτέ.
Αυτή είναι η αλήθεια που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε.
Δεν φταίει ο έρωτας.
Φταίει η ανάγκη μας να τον κρατήσουμε ανέπαφο, να τον διατηρήσουμε σαν κάτι ιερό, σαν κάτι που δεν αλλάζει, δεν φθείρεται, δεν τελειώνει.
Αλλά τίποτα δεν κρατάει για πάντα.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο μάθημα απ’ όλα.
