Γράφει η Ματίνα Νικάκη
“Δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς πληγές” κι αν έχουμε ακούσει πόσες φορές την ατάκα αυτή. Και είναι αλήθεια. Άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο όλοι κλάψαμε και πληγωθηκαμε κάποτε. Όλοι όμως έτσι; Όχι εσύ μόνο.
Αυτή όμως είναι η μία πλευρά του νομίσματος, γιατί αν από τη μία υπάρχει η κορώνα, από την άλλη υπάρχουν και τα γράμματα. Σημασία δηλαδή εντέλει φιλαράκο μου έχει το πώς αντιδράς σε ότι σου συμβαίνει. Αν θα το παλέψεις ή αν θα κάτσεις να κλαίς αιώνια και στους αιώνες των αιώνων τη μοίρα σου. Και αυτό συμβαίνει ακόμα και όταν μερικές φορές νομίζεις πως πας παρακάτω. Και λέω νομίζεις γιατί όταν μένεις ή ψάχνεις τα αρνητικά που συμβαίνουν γύρω σου, τότε έχεις κολλήσει στην εποχή του Μεσαίωνα.
Και ξέρεις πιο είναι το θέμα; Ότι μέχρι κάποιο σημείο πράγματα συμβαίνουν, εκεί όμως που τελειώνει το γεγονός, παίρνει τη σκυτάλη η ψυχή σου. Το πείσμα σου να δώσεις στον εαυτό σου το καλύτερο. Να αφήσεις πίσω τα αρνητικά συναισθήματα, να γυρίσεις το διακόπτη να χαμογελάς και να ελπίζεις ακόμα και εάν βρίσκεσαι στο κέντρο ενός βομβαρδισμενου τοπίου.
Πόσο μάλλον όταν έχεις ξεκαθαρίσει και πετάξει την περισσότερη σαβουρα από τη ζωή σου. Γιατί όλη δε γίνεται να την πετάξεις ποτέ.
Αν δεν μπορείς να δεις την αγάπη, την ειλικρίνεια, το νοιαξιμο που σου δίνω, αν υπάρχω στη ζωή σου και δεν βρίσκεις λόγο να είσαι ευτυχισμένος, αν δηλαδή προσπαθώ να με δεις δε θα με δεις ποτέ.
Για να σε βγάλω απ’ το σκοτάδι σου πρέπει να το θέλεις κι εσύ, δεν μπορώ να προσπαθώ μόνη μου.
Πρέπει να σηκώσεις το κεφάλι σου και να με κοιτάξεις κατάματα. Στ αλήθεια όμως όχι πλασματικά. Όχι όπως τρως για να ζεις, αλλά όπως σπρώχνει το βρέφος να βγεί από τη μήτρα της μάνας του. Ν’ αφήσεις πίσω την ασφάλεια του σκότους και να αναγεννηθεις.
Δεν θα μπορώ για πάντα να προσπαθώ μόνη μου, δεν είναι δίκαιο για μένα και η αδικία με κούρασε. Δεν ήρθα στον κόσμο να σώσω τον πλανήτη, ούτε να αλλάξω για κανένα για να χωρέσω στα σκοτεινά τους δωμάτια.
Όποιος θέλει και καταλάβει ας κάνει την προσπάθεια του. Εγώ θα μείνω όσο αντέξω, αλλά δε γεννήθηκα να αντέχω, γεννήθηκα να ζήσω όπως θέλω εγώ, χαμογελώντας, κι αυτό το τέλειο χαμόγελο μου δεν το χρωστάω σε κανέναν.
