Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Στη σημερινή εποχή, αρκετοί γονείς έχουν την αντίληψη ότι η εγγραφή των παιδιών τους στο καλύτερο ιδιωτικό σχολείο, η συμμετοχή τους σε πλήθος δραστηριοτήτων, καθώς και η παρακολούθηση φροντιστηρίων, τους μετατρέπει αυτόματα σε καλούς γονείς. Οι ίδιοι, απορροφημένοι από την κοινωνική και προσωπική τους ζωή, ξεχνούν το αυτονόητο: να συζητούν με τα παιδιά τους και να αποτελούν οι ίδιοι το σωστό πρότυπο συμπεριφοράς.
Αντίθετα, τα αφήνουν ανεξέλεγκτα μπροστά σε μια οθόνη, πιστεύοντας πως το σχολείο θα τους προσφέρει την κατάλληλη παιδεία. Ωστόσο, η παιδεία δεν περιορίζεται στη γνώση. Καλλιεργείται πρωτίστως μέσα στην οικογένεια, στο περιβάλλον όπου μεγαλώνει ένα παιδί. Κι αυτό γιατί:
Αν ένα παιδί μεγαλώσει μέσα στην ειρωνεία και τον χλευασμό, θα μάθει να ειρωνεύεται και να χλευάζει τους συμμαθητές του.
Αν ένα παιδί δεν έχει διδαχτεί τον σεβασμό, δεν θα μάθει να σέβεται.
Αν ένα παιδί μεγαλώσει με γονείς που σχολιάζουν τους άλλους για την εμφάνισή τους και γελούν εις βάρος τους, θα κοροϊδεύει κι αυτό αντίστοιχα τους συνομηλίκους του.
Αν ένα παιδί μεγαλώσει σε μια οικογένεια που υποτιμά όσους βρίσκονται σε κατώτερη οικονομική θέση, θα μάθει να διαχωρίζει τους ανθρώπους σε κοινωνικές τάξεις.
Κανένα σχολείο δεν μπορεί να αλλάξει έναν χαρακτήρα που έχει ήδη διαμορφωθεί. Το σχολείο μπορεί να τιμωρήσει μια παραβατική ή ανάρμοστη συμπεριφορά, όμως δεν είναι σε θέση να αλλάξει τις αντιλήψεις που ένα παιδί έχει υιοθετήσει από την οικογένειά του.
Για να υπάρξει ουσιαστική αλλαγή στη συμπεριφορά ενός παιδιού, πρέπει πρώτα να υπάρξει αλλαγή στη συμπεριφορά και στις πράξεις των γονιών του. Γιατί τα παιδιά είναι οι καθρέφτες των γονιών τους. Μιμούνται όσα βλέπουν και ακολουθούν το πρότυπο που τους δίνεται.
