Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Πόσες φορές ακόμα θα ρίξεις το φταίξιμο στο timing;
Πόσες φορές θα κρυφτείς πίσω από το “δεν ήμουν έτοιμος”;
Δεν ήταν η στιγμή που έφταιξε. Ήσουν εσύ. Ήσουν εσύ που μπήκες στη ζωή μου με τα χέρια άδεια και το βλέμμα φορτωμένο προσδοκίες που ούτε καν σκόπευες να τηρήσεις.
Δεν ήταν λάθος συγκυρία. Ήταν λάθος πρόθεση.
Γιατί ήξερες. Ήξερες τι σήμαινε να με πλησιάζεις έτσι. Ήξερες ότι δεν ήρθα για να παίξω, δεν ήρθα για να γεμίσω τα κενά σου μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Κι όμως, το έκανες.
Με ήθελες μέχρι το σημείο που δεν κινδύνευες.
Με άγγιζες μέχρι εκεί που δεν σε ξεβόλευε.
Κι όταν κατάλαβες ότι αυτή η αγάπη θα σε γδύσει από τις άμυνες, τότε ξαφνικά το ρολόι σταμάτησε να λειτουργεί.
Τότε ξαφνικά είπες: “Δεν είμαστε στην ίδια φάση.”
Όχι. Δεν ήμασταν. Γιατί εγώ δεν φοβήθηκα να νιώσω.
Μην το βαφτίζεις “λάθος timing”.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελες αρκετά.
Δεν ήμουν επιλογή. Ήμουν ενθουσιασμός.
Και όταν ο ενθουσιασμός τελειώνει, οι άνθρωποι φεύγουν.
Αυτοί που ποτέ δεν είχαν σκοπό να μείνουν.
Δεν σε κράτησε ο χρόνος πίσω.
Σε κράτησε ο εαυτός σου.
Η δειλία σου, η ανωριμότητά σου, η ανάγκη σου να ελέγχεις ό,τι δεν μπορεί να τιθασευτεί.
Δεν έφταιξε το πότε.
Έφταιξε το πώς.
