Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Ποιός σου είπε πώς το τέλειο είναι το ιδανικό στα μάτια μου;
Δεν είσαι τέλεια, κι όμως σ’ αγαπώ περισσότερο από το κάθε τι που υπάρχει.
Γνώρισα πολλά υποτιθέμενα, της ομορφιάς στην ζωή μου.
Και αηδίασα….
Μου χάρισαν συγκινήσεις φτιαγμένες με την τελειότητα του φαίνεσθαι και των δικών τους θέλω.
Δεν λέω, ωραίες μου φαινόντουσαν στην αρχή, νέες παραστάσεις, σε πανοραμικές διαδρομές, μόνο που όλο αυτό από ένα σημείο και μετά το μπούχτησα.
Μου φαινόταν όλα ψεύτικα και άψυχα.
Όταν τα υλικά αντικείμενα προσπαθούν να φανούν περισσότερο από τα αισθήματα, τότε κάποια στιγμή γίνεται ένας σεισμός και οι όμορφα χτισμένες “πολιτείες” γίνονται συντρίμμια.
Βγαίνοντας στην επιφάνεια όλα τα βάσανα ψυχής.
Εσύ αγάπη μου, μου χάρισες ένα μικρό χώρο στη καρδιά σου.
Δεν φοβήθηκες να δείξεις τις δυσκολίες, τις ατέλειες που θα συναντούσαμε.
Μου θυμίζεις μόνο τις ανασφάλειες σου…
Μου λες “δες μες δεν είμαι η τέλεια.”
Σου θυμίζω ότι δεν σε αγάπησα για αυτές.
Αλλά και για αυτές.
Σου θυμίζω κάθε ατέλεια δική σου, γίνεται η τελειότητα της κάθε μέρας που ζω πλάι σου.
Μια ατελή αγάπη!
Για αυτό σ’ αγαπώ!
