Γράφει η Ματίνα Νικάκη
Η δύναμη φαίνεται διαφορετική όταν είναι αυτοδημιούργητη.
Όχι μόνο διαφορετική.
Ίσως και ακατανόητη.
Κανένας που βολεύτηκε δεν μπορεί να νιώσει έναν άνθρωπο που τσαλακώθηκε. Εκείνον που δε φρόντισε ούτε το κορμί αλλά ούτε και την ψυχή του όσο έπρεπε. Ενίσχυσε την αντίθετη του φύση για να τα καταφέρει. Αναγκάστηκε να χάσει τον εαυτό του. Όχι ολοκληρωτικά, αλλά έμεινε ξεκάθαρα από άλλους ανθρώπους πίσω.
Και πόσο μάλλον όταν αυτό έχει να κάνει με γυναίκες.
Γυναίκες γνήσιες, που αντίγραφά τους δεν υπάρχουν. Δεν μπορεί καμιά βιομηχανία ομορφιάς ή κοπιάς να παράξει τέτοιου είδους αυθεντικό, περήφανο θηλυκό.
Έχω δει γυναίκες χωρίς βαμμένα νύχια, με κάλους στις παλάμες τους και σκόνη στα ατημέλητα μαλλιά τους. Ντυμένες απλά, χωρίς πούλιες και τούλια. Με φθαρμένα ρούχα και παπούτσια που έχουν λιώσει από το τρέξιμο να τα προλάβουν όλα.
Κουρασμένες. Με μαύρους κύκλους στα μάτια τους. Χωρίς μάσκαρα, αλλά μ’ ένα βλέμμα πεισματάρικα επίμονο.
Να τρέχουν να φροντίσουν παιδιά και άντρες, βάζοντας στην άκρη τη δική τους αυτοφροντίδα και ξεκούραση. Να πείθουν τον εαυτό τους πως τρεις ώρες ύπνου είναι αρκετές. Να αντέχουν σαν λύκαινες.
Γυναίκες ανίκητες φίλε μου. Εκτός ανταγωνισμού. Καθαρόαιμα θηλυκά μιας άλλης εποχής.
Με μοναδικό τους στόχο να προχωράνε, ισοπεδώνοντας κάθε εμπόδιο. Όχι γιατί μπορούσαν έτσι απλά, αλλά γιατί προσπαθούσαν μέχρι να τα καταφέρουν.
Και μη νομίζεις πως δεν ένιωθαν πόνο, νύστα, κούραση, εξάντληση, απόρριψη. Όχι μόνο ένιωθαν, αλλά λύγιζαν κιόλας. Η παραίτηση όμως είναι άγνωστη γι’ αυτές έννοια.
Εμένα, αν με ρωτήσεις, το λιγότερο που έχω να κάνω είναι να υποκλιθώ στις γυναίκες αυτές, που όσο κι αν τσαλαπατήθηκαν, τελικά επέλεξαν την αντοχή.
Κι αυτός είναι ένας δρόμος που μπορείς να τον περπατήσεις με την ψυχή και την καρδιά σου σε κατάσταση παράνοιας. Γιατί η λογική και το κορμί τους σίγουρα θα εγκατέλειπαν με την πρώτη κιόλας δυσκολία.
Γυναίκες που άντεξαν. Υπέροχα πλάσματα φίλε μου.
Όταν τις συναντήσεις, να τις σεβαστείς και να τιμήσεις τα παντελόνια που φοράς.
