Γράφει η Λία Ευαγγελίδου
Αγάπη!
Τι όμορφο συναίσθημα. Πόση πληρότητα κρύβει μέσα της. Πόσα χαμόγελα σκορπίζει. Πόσα ματιά λάμπουν όταν την νιώθουν..
Γιατί να πέφτει σε ανάξια χέρια;
Γιατί να αγαπιούνται άνθρωποι που δεν το αξίζουν; Και γιατί στην αντίπερα όχθη να υπάρχουν άνθρωποι που αξίζουν να αγαπηθούν και να μην υπάρχει άνθρωπος σωστός να σταθεί δίπλα τους;
Τι λάθος γίνεται μωρέ στον κόσμο μας;
Τι κάνουμε λάθος εμείς τελικά;
Απάντηση ψαχνω αλλά δεν παίρνω καμία που να έχει βάση.
Ότι και να λένε το συμπέρασμα είναι το ίδιο.
Άνθρωποι πονεμένοι επειδή αγάπησαν και έδωσαν ψυχή και σώμα σε εκείνους που αποδείχθηκαν ανάξιοι για τέτοιο συναίσθημα.
Άνθρωποι που διψουν να αγαπηθούν αλλά φοβούνται πλέον να αφεθουν στην χαρά του έρωτα.
Άνθρωποι που βολεύονται στην ηδονή της μιας νύχτας επειδή δεν πιστεύουν πια στην αγαπη.
Άνθρωποι έτοιμοι να δοθούν και η λαχτάρα τους για συντροφικοτητα τους κάνει απροσεχτους στην επιλογή τους.
Άνθρωποι που δεν αξίζουν να αγαπηθούν και πληγώνουν αυτούς που τους χάρισαν την ίδια τη ζωή τους.
Άνθρωποι ανίκανοι να νιώσουν και πόδοπατουν αυτούς που αφέθηκαν στα χέρια τους.
Άνθρωποι που πληγωθηκαν και με τη σειρά τους πληγώνουν αυτούς που τους ξηγηθηκαν σπαθί.
Άνθρωποι που βγάζουν τα απωθημένα τους σε αυτούς που δεν φταίνε τίποτα.
Και μετά απορούμε γιατί υπάρχουν άνθρωποι μόνοι;
Όταν τα βρούμε με τον εαυτό μας και ξέρουμε τι θέλουμε. Οταν σταματήσουμε να ανεχόμαστε συμπεριφορές που μας θίγουν με τη λογική μιας γελοίας ευγένειας που είναι εις βάρος μας. Οταν σταματήσουμε να δικαιολογουμε τα αδικαιολόγητα. Όταν πάψουμε να κουβαλάμε τα απωθημένα μας στην επόμενη σχέση μας.
Όταν πλέον θα είμαστε ελεύθεροι από το παρελθόν και συνειδητοποιησουμε τι θελουμε. Οταν μάθουμε να σεβόμαστε και να ακούμε τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας. Οταν μάθουμε να εκτιμαμε.
Τοτε…
Τοτε ίσως μάθουμε και να αγαπάμε.
