Γράφει η Εύα Καρρά
Έμαθα να αφήνω πίσω ό,τι πονάει, ό,τι μου θυμίζει παλιές πληγές, ό,τι έριξε πάνω μου μαύρες σκιές. Δεν κρατώ πια χώρο στην ψυχή μου για ό,τι με πλήγωσε. Δεν είμαι το παρελθόν μου, δεν μου ανήκει πια. Το έκλαψα, το πένθησα, το ξεπέρασα.
Έβαλα στο σακίδιό μου μόνο χαμόγελα και τις ουλές από όσα έζησα. Για να μου θυμίζουν πού ήμουν, ποια έγινα και πού μπορώ να φτάσω. Άφησα πίσω μου όλα όσα με βαραίνουν, γιατί το αύριο θέλει ανάλαφρα βήματα. Κάθε φορτίο από το χθες, σου κλέβει χώρο από το μέλλον σου.
Κοιτάζω μπροστά, με μια ψυχή ντυμένη στα χρώματα των ονείρων μου. Κι αν οι άλλοι μείνουν πίσω, εγώ δεν γυρίζω να τους πάρω απ’ το χέρι. Έμαθα πια πως κάθε διαδρομή είναι προσωπική επιλογή και κάθε βήμα αξίζει μόνο αν το περπατάς με την καρδιά γεμάτη.
Θέλω δίπλα μου ανθρώπους με ψυχή και θέληση, που δεν θα φοβούνται να ζήσουν. Άτομα που θα σταθούν πλάι μου με σιγουριά, όχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή. Η ζωή θέλει μαχητές, όχι δειλούς θεατές.
Γι’ αυτό σου λέω ξεκάθαρα: Μην κουβαλάς μαζί σου το χθες. Άδειασέ το, κράτα μόνο ό,τι αξίζει πραγματικά. Το αύριο μας περιμένει να το φτιάξουμε με νέα υλικά, πιο δυνατά, πιο αληθινά.
Απ’ τις στάχτες μου γεννιέμαι ξανά και διεκδικώ τη ζωή που ονειρεύτηκα. Αυτή είναι η δύναμή μου, η μόνη αλήθεια που θα φωνάζω πάντα δυνατά.
