Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κάποιοι άνθρωποι δεν πεθαίνουν όταν φεύγουν. Πεθαίνουν όταν συνειδητοποιούμε τι ακριβώς μας πήραν μαζί τους. Εκεί κάπου βρίσκεται πια κι ο James Van Der Beek. Όχι σαν όνομα στους τίτλους αρχής. Σαν ηλικία που δεν επιστρέφει. Σαν εποχή που νόμιζε πως ο χρόνος έχει υπομονή μαζί μας.
Το Beverly Hills, 90210 και το Dawson’s Creek δεν ήταν τηλεόραση. Ήταν οι πρόβες μας πριν τη ζωή. Το Beverly Hills ήταν η εφηβεία που ήθελε να μεγαλώσει βίαια. Λάμψη, λάθη, υπερβολή, σώματα που έτρεχαν πιο γρήγορα απ’ το μυαλό. Ήταν το πριν. Πριν καταλάβουμε ότι ο έρωτας δεν σώζει. Ότι κάποιοι άνθρωποι φεύγουν χωρίς να αποχαιρετούν.
Και μετά ήρθε το Dawson’s Creek. Πιο ήσυχο. Πιο εσωτερικό. Σαν να κατέβηκε ο θόρυβος και να ακούσαμε επιτέλους τον εαυτό μας. Ο Ντόσον δεν ήταν δυνατός. Ήταν γυμνός. Μιλούσε πολύ γιατί φοβόταν. Αναλύε τα πάντα γιατί δεν ήξερε πώς να αντέξει το συναίσθημα. Κι εμείς, απέναντι απ’ την οθόνη, νιώθαμε ότι κάποιος μας καταλαβαίνει χωρίς να μας γνωρίζει.
Εκείνα τα χρόνια νομίζαμε ότι η ζωή είναι απλό πράγμα. Ότι οι σχέσεις λύνονται με κουβέντα. Ότι ο χρόνος περιμένει. Ότι οι άνθρωποι μένουν. Και μετά μεγαλώσαμε. Μάθαμε να καταπίνουμε λέξεις. Να κάνουμε πως δεν πονάμε. Να αποχαιρετάμε χωρίς φωνή. Και κάποιοι έμειναν πίσω, παγωμένοι σε μια ηλικία που δεν πρόλαβαν να προδώσουν.
Οι απώλειες από εκείνες τις σειρές δεν είναι απώλειες ηθοποιών. Είναι ρωγμές μνήμης. Κάθε φορά που φεύγει ένας από αυτούς, χάνεται ένα βράδυ, ένας έρωτας που δεν έγινε, μια αθωότητα που δεν ξαναβρίσκεται. Δεν πενθούμε ανθρώπους που δεν γνωρίσαμε. Πενθούμε εμάς. Την εκδοχή μας που ένιωθε χωρίς άμυνες.
Ο James Van Der Beek δεν ήταν απλώς ο Ντόσον. Ήταν η απόδειξη ότι κάποτε μας επιτρεπόταν να νιώθουμε πολύ. Και τώρα που φεύγει, καταλαβαίνουμε κάτι σκληρό. Η νιότη δεν τελειώνει όταν περνούν τα χρόνια. Τελειώνει όταν αρχίζουν να φεύγουν όσοι τη σημάδεψαν. Και αυτό πονάει περισσότερο απ’ όσο θα τολμούσαμε ποτέ να παραδεχτούμε.
