Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Ίδομεν…
Αν θα μ’ αντέξεις, αν θα μπορέσεις. Αν θα καταλάβεις εκείνα που με ορίζουν και με καθορίζουν. Αν μέσα σ’ όλα όσα είναι η αγάπη κι ο έρωτας, υπάρχει κι εκείνο που λέγεται αντοχή.
Γιατί ωραία τα λόγια. Ωραίες οι υποσχέσεις, τα «για πάντα», τα «μαζί». Τα είπαμε, τα ακούσαμε, τα πιστέψαμε κιόλας κάποτε. Δεν λένε τίποτα όμως αν δεν αντέχουν στην πρώτη δυσκολία. Αν δεν κρατάνε όταν χαλάει η εικόνα, όταν φεύγει η ένταση, όταν μένει μόνο η ουσία.
Κι η ουσία δεν είναι ρομαντική.
Είναι απαιτητική. Σε ξεγυμνώνει. Σε φέρνει απέναντι σε αυτά που δεν θες να δεις. Σου δείχνει ποιος είσαι όταν δεν σε χειροκροτάει κανείς. Εκεί κρίνεται το «μαζί». Όχι στις εύκολες μέρες. Στις άλλες.
Γι’ αυτό σου λέω, ίδομεν.
Όχι από καχυποψία. Από εμπειρία.
Δεν ψάχνω κάποιον να εντυπωσιάζεται. Αυτό είναι εύκολο. Ψάχνω κάποιον να μένει. Να στέκεται όταν τα πράγματα βαραίνουν. Να μην ψάχνει έξοδο κινδύνου με την πρώτη ρωγμή. Να αντέχει τη σιωπή, την ένταση, την αλήθεια.
Γιατί εγώ δεν είμαι εύκολος.
Δεν προσαρμόζομαι για να με χωρέσεις. Δεν κόβω κομμάτια μου για να γίνω βολικός. Ό,τι είμαι, αυτό παίρνεις. Κι αυτό δεν είναι πάντα όμορφο. Είναι όμως αληθινό.
Και η αλήθεια θέλει αντοχή.
Θέλει να μείνεις όταν δεν σε συμφέρει. Να παλέψεις όταν δεν έχεις εγγύηση. Να δώσεις χωρίς να ξέρεις αν θα πάρεις.
Αν το μπορείς, μείνε.
Αν όχι, φύγε νωρίς.
Γιατί το «θέλω» χωρίς αντοχή είναι απλώς μια πρόθεση που θα σε προδώσει στην πρώτη δυσκολία. Κι εγώ δεν έχω χώρο για άλλες πρόχειρες προθέσεις.
Ίδομεν, λοιπόν.
Αν θα μ’ αντέξεις… ή αν θα αποδείξεις ότι τελικά δεν μπορούσες.
