Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου.
Πρέπει και μη.
Δύο έννοιες, δύο λέξεις που μπορούν να καθορίσουν τη ζωή μας.
Γιατί, πολλές φορές αυτό που θέλουμε να μην “πρέπει”; Γιατί αυτές οι απαγορεύσεις; Θα μου πείτε είναι όλα θέμα των πιστεύω και της ηθικής. Αλλά τελικά τι είναι το ηθικό, τι το ορίζει;
Μάχες προσωπικές, εσωτερικές, πόλεμος στις σκέψεις. Έχουμε μάθει να ζούμε τη ζωή μας, με τους κανόνες της κοινωνίας. Έχουμε μάθει να μην ζούμε, να μην αναπνέουμε, να μη χαιρόμαστε, να μην είμαστε ευτυχισμένοι, γιατί ίσως δεν “πρέπει”.
Μην το κάνεις, δεν μπορείς, απαγορεύεται.
Και γιατί; Ποιος μου λέει πως δεν μπορώ να το κάνω; Ποιος μου το απαγορεύει; Γιατί να μην μπορώ να το κάνω;
Κάποιοι άλλοι λένε «άκου την καρδιά σου». Μα είναι και αυτό σωστό; Να καταπατάς τα πάντα για αυτό που νιώθεις εσύ; Να μην υπάρχει όριο, να μην υπάρχει εμπόδιο, μόνο τα θέλω σου, μπροστά σου. Σαν θολωμένος· να μην βλέπεις τίποτα άλλο. Σαν τυφλός, με όρασή σου το συναίσθημα και μάτια την καρδιά. Είναι βέβαια μετά και οι παράπλευρες απώλειες. Εκείνοι τι θα γίνουν; Εσύ θα είσαι πραγματικά ευτυχισμένος ή οι τύψεις, το βάρος και οι ενοχές δεν θα σε αφήσουν να ζήσεις αυτή την ευτυχία;
Είναι στιγμές που δεν ξέρεις πώς να πράξεις.
Είναι στιγμές που, αυτό που έλεγαν οι παλιοί “μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα”, ισχύει.
Είναι φορές που δεν ξέρεις τι να κάνεις. Να επιλέξεις να πληγώσεις τους άλλους ή τον εαυτό σου; Τι πονάει περισσότερο άραγε; Η θλίψη πως δεν προσπάθησες, του ανεκπλήρωτου ή του πως δεν πάλεψες αρκετά και εγκατέλειψες; Ή οι σκέψεις πώς δεν έκανες το σωστό, πώς έπαιξες εγωιστικά, πως δεν σκέφτηκες κανέναν και τίποτα καθόλου, μονάχα το “εγώ”.
Είναι στιγμές που δεν θα θέλει να βρεθεί κανείς μπροστά τους, είναι στιγμές που οι σκέψεις σου μεταμορφώνονται σε θεριά ανήμερα και κάθεσαι ακίνητος, εκεί, μουδιασμένος μην και σε δουν να σαλεύεις. Γιατί τότε θα σε αρπάξουν, θα σε κατασπαράξουν.
Πάλι στο μηδέν πάλι από κει που ξεκινήσαμε, με την ίδια απορία: Τι είναι άραγε σωστό, ποιος το ορίζει η καρδιά ή το μυαλό;
Και τι είναι λάθος ποιος ξέρει να μας πει; Άλλωστε η ζωή είναι δύσκολη, πολύπλοκη, δεν είναι απλή αριθμητική.
Και τότε, πάλι πίσω στο κενό μην ξέροντας τι είναι λάθος και τι σωστό.
Σε ένα τέλμα το μυαλό..
