Γράφει η Γεώρα
Ανάθεμα τους έρωτες. Εκείνους που κάναμε τα πάντα για να τους έχουμε και χάσαμε κάπου την ισορροπία στο μέσα μας!
Εκείνους που κάναμε τα πάντα για να αποδείξουμε πως αξίζουμε-λες και δεν το ήξεραν- “τυφλωμένοι” από τον πόθο μας. Πόσο ανόητοι!
Συγχώραμε καλό μου, αλλά σακατεύτηκα. Πάλεψα τόσο, που όταν τα κατάφερα ήθελα να φύγω. Μη γελάς. Φοβήθηκα. Και τώρα είπα; Τώρα, πώς συνεχίζω;
Απάντηση καμία. Και όσες συμβουλές και να σου δώσουν, όσα βιβλία και να διαβάσεις, πάντα όταν είναι να αλλάξεις πίστα στη ζωή, τρομάζεις!
Γιατί αλλιώς είναι το οικείο, το γνώριμο. Όταν τα καταφέρνεις, πώς στο καλό τον διαχειρίζεσαι τον έρωτα; Σε κάποια φάση χάνεσαι τελείως. Και εκεί που ήξερες τι να απαντήσεις σου αλλάζουν τις ερωτήσεις. Και αναρωτιέσαι, μωρέ εγώ τα ήθελα όλα αυτά;
Ηρεμία δεν βρίσκουμε. Γι’αυτό σου λέω, ανάθεμα τους έρωτες.
Μεταξύ μας όμως, εκείνο το αίσθημα όταν ο άνθρωπός σου κοιμάται στην αγκαλιά σου, ήρεμος, έπειτα από τόσες φουρτούνες που έχετε περάσει, όταν τον βλέπεις, μάλλον τον χαζεύεις και εύχεσαι να κρατήσει λίγο παραπάνω για να “ρουφήξω” κάθε λεπτομέρεια της ηρεμίας του και της χαλάρωσής του, όταν σε ψάχνει στα σκεπάσματα ενώ κοιμάται, εκεί ο φόβος εξανεμίζεται.
Ευτυχείς! Ω(!) ανάθεμα, τι υπέροχο πράγμα η ευτυχία. Σακατεύεσαι, αλλά στο τέλος πάντα συ δίνει λίγο μέλι για να συνεχίσεις να παλεύεις γι’αυτήν. Και αλλάζεις πίστα και ξανά μανά ανακάτεμα, όμως αυτό δεν είναι στην ουσία η ζωή;
