Γράφει η Ματίνα Νικάκη – MaGio
Εσύ θα με ρωτάς γιατί δεν κοιμάμαι αργά τη νύχτα κι εγώ θα σου λέω γιατί σκέφτομαι.
Να θες να μάθεις για τη ζωή μου κι εγώ να σου μιλάω με τις ώρες.
Να θες να συναντηθούμε κι εγώ να έρχομαι.
Να καθήσεις απέναντι μου να με παρατηρείς κι εγώ να σου χαμογελάω με αφέλεια.
Να μου λες δεν μπορώ κι εγώ να θυμώνω γιατί ξέρω πως γεννήθηκες για μένα.
Να κάνεις προσεκτικά, φοβισμένα βήματα προς τα πίσω για να μπω στον κόσμο σου κι εγώ να έρχομαι επάνω σου με τα χέρια ανοιχτά.
Να αγγίζεις με σεβασμό το χέρι μου , να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά κι εγώ να ηρεμώ.
Να με ρωτάς πόσο σ’ αγαπάω κι εγώ να σηκώνω τα χέρια μου και να σου φωνάζω τοοοσοοο!
Να σου λέω μου λείπεις, να γεμίζεις το ρεζερβουάρ και να διασχίζεις όλους τους δρόμους που οδηγούν σ’ εμένα.
Να σου μιλάω για το πώς ήταν η μέρα μου κι εσύ να σκύβεις να με φιλάς.
Να σου μαγειρεύω για να σε φροντίσω κι εσύ να κάθεσαι απέναντι μου να με κοιτάς.
Να ξυπνάω το πρωί κι αφού με φιλήσεις να μου φέρνεις τον καφέ μου στο κρεβάτι.
Να διαφωνώ μαζί σου, θηρίο να γίνεσαι, αλλά ποτέ να μη φεύγει κάνεις.
Αν με ρωτήσουν πώς χτίζεται το μαζί θα πω πως τώρα το μαθαίνω. Σαν το μικρό παιδί που βιάζεται να τα μάθει όλα. Γιατί μαζί σου νιώθω πως τώρα γεννήθηκα, τώρα κάνω τα πρώτα μου βήματα στο αμοιβαίο.
Ξέρω ότι θα πέσω κιόλας, αλλά μόνο έτσι μαθαίνεις να περπατάς, πέφτοντας. Γιατί το μαζί χτίζεται μέρα τη μέρα. Αρκεί να μένουμε εκεί, να μην εγκαταλείπει κάνεις από τους δύο.
Πότε θα πετάμε στα σύννεφα, πότε θα πέφτουμε από αυτά. Πάντα όμως θα είναι ένας από τους δύο εκεί να σηκώσει τον άλλο. Γιατί κανένας μας δεν ήρθε με σπαθί στο χέρι, αλλά με λουλούδια. Γιατί οι πληγές μας του παρελθόντος, ώρες ώρες θα ματώσουν, αλλά δεν πειράζει θα φροντίζει ο ένας του άλλου με αγάπη!
Και κάπως έτσι θα χτίσουμε το δικό μας για πάντα. Όπως εκείνα τα παλιακα, όπως ο παππούς που αγοράζει λουλούδια για τη γιαγιά επιστρέφοντας σπίτι και η γιαγιά θα τον καλωσορίσει φιλώντας τον και θα τα βάζει στο βάζο να μοσχοβολαει η κάμαρα τους αγάπη!
