Γράφει η Γεώρα
Κουβάρι το μυαλό μου. Και το κύριο θέμα είσαι εσύ.
Κουράστηκα να υποθέτω, να υπεραναλύω και να περιμένω. Κουράστηκα και απογοητεύτηκα.
Πλέον είναι σαν να ξέρω όλες σου τις κινήσεις. Ξέρω πως μετά από την χαρά θα έρθει λύπη και δεν καταλαβαίνω αυτή τη δανεική ευτυχία.
Αν φοβάσαι, έλα και πες το μου γιατί αλήθεια αυτό το σκωτσέζικο ντουζ με κούρασε.
Εγώ σ’ αγαπάω, μα κάπου ξεθωριάζεις την αγάπη μου. Μην παίζεις μαζί μου. Εγώ στα δίνω όλα και εσύ μου πλασάρεις κάτι μέτριο.
Αφού το νιώθω, πως νιώθεις, γιατί το πνίγεις το ρημάδι το συναίσθημα;
Μου ξεθωριάζεις την αγάπη που έχω για σένα μάτια μου και πλέον έχω φτάσει στο σημείο να μην θέλω να χρησιμοποιήσω άλλο κόκκινο καρδιάς για να μας σώσω.
Αν θέλεις, σώσε μας εσύ!
Δείξε μου πως άξιζε τόσος πόνος που πέρασα ακόμα και τώρα, στο ασπρόμαυρο που γινόμαστε!
