Γράφει ο Ανδρέας Φιλίδης
Άκου, δεν είναι απλώς μια φράση που σκέφτομαι και αφήνω να περάσει, αλλά μια αληθινή δήλωση. Αν ήθελα να σε ξεχάσω, θα το είχα κάνει – χωρίς δισταγμούς, χωρίς καμία πειραματική στροφή. Αλλά ξέρεις τι; Δεν το έκανα. Επειδή η καρδιά μου δεν επιλέγει να παραιτηθεί από αυτό που σε κάνει τόσο αναπόσπαστο μέρος της ύπαρξής μου.
Κάθε φορά που κοιτάζω πίσω στις στιγμές μας, βλέπω τα χαμόγελα σου, το άρωμα σου, εκείνο το φιλί στο λαιμό που με έκανε να νιώθω ζωντανός. Δεν είναι απλώς μια ανάμνηση που ξεθωριάζει με τον καιρό – είναι το αποτύπωμά σου, αυτό που έχω στη μνήμη μου σαν σημάδι ότι όταν ήσουν δίπλα μου, ο κόσμος είχε άλλη γεύση.
Δεν ψάχνω για κενές υποσχέσεις ή για ρητορικές φράσεις. Αν ήθελα να ξεχάσω, θα το είχα κάνει χωρίς σκέψη. Αλλά κάθε φορά που πλησιάζω και η καρδιά μου αρχίζει να χτυπά πιο δυνατά, ξέρω πως εσύ έχεις γίνει το φως που δεν μπορώ να σβήσω. Δεν μπορώ – ούτε θέλω – να σε βάλω σε ξεφάνιση, γιατί κάθε σου λεπτομέρεια είναι πραγματική και ακατάπαυστη.
Σε βλέπω στα όνειρά μου, στα χαμηλά φώτα μιας νύχτας που δεν θέλω να τελειώσει, και κάθε φορά εκείνη η αίσθηση που με συντρόφευε είναι σαν να μου λέει: «Αυτός δεν σε αφήνει να φανταστείς πως θα ήταν να σε ξεχάσει.» Και, κορίτσι μου, αυτή η αλήθεια με μαγεύει. Δεν είμαι εδώ για να σου πω ότι όλα είναι τέλεια, αλλά για να σου δείξω πως ακόμα και όταν προσπαθώ να προχωρήσω, η σκιά σου είναι ακαταμάχητη.
Δεν είναι θέμα νίκης ή ήττας, δεν είναι κάποιο παιχνίδι – είναι η ζωή μας, που έγραψες μέσα μου σαν μνήμη που δεν μπορεί να σβήσει. Αν ήθελα, θα είχα ξεχάσει. Αλλά δεν ήθελα. Επειδή η αληθινή μας σχέση δεν κρύβεται σε επιφανειακά λόγια, αλλά στις σιωπηλές, δυνατές στιγμές που σε θυμίζουν ποιοι ήμασταν και ποιοι μπορούμε να γίνουμε.
Αν ήθελα, θα είχα ξεχάσει. Αλλά δεν το έκανα, γιατί εσύ είσαι εκεί – ζωντανή, αληθινή και ακαταμάχητη.
