Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Ακόμα κι αν χαθούμε, ακόμα κι αν οι δρόμοι μας σβήσουν μέσα στην ομίχλη του χρόνου, θα υπάρχει πάντα κάτι που θα μας τραβάει πίσω. Μια μνήμη, μια μυρωδιά, μια στιγμή που θα αναβλύζει από το παρελθόν και θα μας θυμίζει ποιοι είμαστε όταν είμαστε μαζί.
Η αγάπη δεν έχει χάρτες, ούτε οδηγίες. Είναι ένα ένστικτο, μια διαίσθηση, μια αόρατη πυξίδα που μας δείχνει το δρόμο όταν όλα γύρω μας δείχνουν χαμένα. Είναι η φωνή σου που θα αντηχεί μέσα μου ακόμα κι όταν οι λέξεις μας σωπάσουν. Είναι το βλέμμα σου που θα με βρίσκει, ακόμα κι αν έχω χαθεί.
Δεν φοβάμαι να χαθούμε. Το ξέρω πως μπορεί να συμβεί. Η ζωή μάς τραβάει σε διαφορετικές κατευθύνσεις, γεμίζει τις μέρες μας με σιωπές, με αποστάσεις. Αλλά δεν είναι η απόσταση που μας καθορίζει. Είναι ο τρόπος που ξέρουμε να γυρίζουμε πίσω.
Γιατί οι ψυχές που έχουν αγγίξει η μία την άλλη, δεν χάνονται πραγματικά. Ξέρουν να βρίσκονται, ακόμα κι αν πρέπει να διασχίσουν θάλασσες από σιωπή, να νικήσουν βουνά από περηφάνια, να φτάσουν εκεί όπου όλα ξεκίνησαν.
Κι αν ποτέ χρειαστεί να επιστρέψουμε, δεν θα χρειαστούν χάρτες. Θα είναι απλώς το βήμα σου προς εμένα, το χέρι μου προς εσένα. Γιατί όσο χαμένοι κι αν είμαστε, πάντα θα ξέρουμε πού ανήκουμε.
