Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Εκείνο μένει στο τέλος, εκείνο να προσεχείς, να το φτιάχνεις, να γίνεται πολύ, πολύ σαν το μεγαλύτερο αγαθό του κόσμου που ίδιο του δεν έχει. Αγάπη να γεννάς, να την κάνεις μεγαλοπρεπή όπως της πρέπει δίχως αναστεναγμούς και όχι μα με φιλιά, αγκαλιές και βογκητά ευτυχίας.
Κατάλαβε το, εκείνο το θεάρεστο μοναδικό μαζί ήρθε για να ανοίξεις τα μάτια και την καρδιά σου διάπλατα και να νιώσεις πως υπάρχει ζωή, πως αναπνέεις και βγάζεις αέρα ζωγραφισμένο με νεράιδες και ραβδιά χρυσά, χρυσά σαν εκείνο που γυαλίζει, που φωνάζει να το δεις, να το πάρεις για πάντα στην δούλεψη σου και να το ταΐσεις, να το πλύνεις, να το χαϊδέψεις, να το γεμίσεις έρωτα και προσμονή μοναδική.
Εκείνο που θα σε έχει βαλμένο πάνω σε άμαξες με λευκά σύννεφα και θα σε κάνει να πετάς σε ένα δικό σου μαγεμένο κόσμο που στο κεφάλι σου θα μοιάζει σαν παραμύθι από εκείνα που αρχίζουν και τελειώνουν με το τέλος που τους πρέπει, που ενδιάμεσα έχει καταιγίδες μα και ουράνια τόξα, που σε κάνουν δυνατό και έτοιμο να αντέξεις κάθε φουρτούνα σαν σε χτυπάνε τα κύματα δίχως κανένα έλεος μα σε κάνουν θεριό με σπαθιά έτοιμα να κόψουν και να ματώσουν ότι στέκεται εμπόδιο σε εκείνο, σε εκείνο που μένει.
Αγάπη να γεννάς.
Ακούς;
Αγάπη!
