Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Σε πόσα μικρά τεμάχια χώρεσες καρδούλα μου την ψυχή σου, την όρεξή σου, την πρόθεσή σου και σε πόσα ακόμα, βαθιά μέσα σου την σκίζεις ξανά, κάθε φορά, που τα γιατί σου, έβρισκαν τοίχο και αντίσταση πάνω στην κρύα πανοπλία.
Πόσες φορές έπιασες τον εαυτό σου, να γίνεσαι ζητιάνος αγκαλιάς και πόσες φορές ακόμα πονάς που δεν έμαθες να τους χωρίζεις.
Να τους χωρίζεις από συνοχές κενές και αλληλουχίες, που από χρέος μονάχα τους κουβαλάς και μπροστά ένα νέο μέλλον να μπορείς να ατενίζεις, χωρίς να σκύβεις από της υποχρέωσης το αχ
και της απελπισίας το βαχ.
Την δύναμη βρίσκεις, την θέληση αν έχεις και όλα αυτά μονομιάς, εκεί να σε πάνε, εκεί που σε ζητάνε και θέλουν να μείνεις για τα καλά.
Το παιδάκι των 2 που στα μάτια σε κοιτά, το δικό σου το μέσα παιδάκι, σχεδόν παρακλητικά, σου δίνει το χέρι και μ’άλλο αστέρι, σύνδεση θέλει ξανά.
Πόσο ικανοί είμαστε οι άνθρωποι σε μια στιγμή, τον κόσμο να φέρουμε τούμπα..
Είμαστε μια απόφαση και μια θέληση πάντα μακριά!
