Γράφει η Γεώρα
Σε νιώθω ξένο. Αγάπη μου, σε νιώθω ξένο. Ίχνος φωτιάς μέσα μου για σένα δεν έχω. Συγγνώμη! Αλλά με έσπρωξες μακριά σου. Συγγνώμη, αλλά ήταν σαν να ήθελες να σε τελειώσω μέσα μου. Συγγνώμη, αλλά με νίκησες. Για πρώτη φορά, σου έκανα το χατίρι και νικήθηκα. Συγγνώμη, αλλά πλέον δεν νιώθω για σένα! Νίκησες! Πρέπει να χαρείς. Γιατί δεν χαίρεσαι ; Γιατί θλίψη αγγίζει τα μάτια σου ;
Τώρα δεν με κοιτάς. Κόμπος οι λέξεις στο λαιμό σου. Τώρα, που γράφτηκε το τέλος μου λες πως νιώθεις. Τώρα που έφυγα εγώ. Τώρα νιώθεις. Τώρα θα σου πω είναι αργά. Τώρα νίκησες, τώρα ξεμάκρυνα, τώρα είμαι κενή, αδιάφορη, σώμα γυμνό από συναισθήματα!
Το άγγιγμά σου, παγωμένο το αισθάνομαι! Σε ονομάζεις χαζό. Είναι σαν να μην το άκουσα αυτό, ή έκανα πως δεν το άκουσα. Σε έκοψα απότομα, ανέθρεψα τον εγωισμό μου για να με σώσω! Γαμώτο, πώς μπόρεσες να με διώξεις μακριά σου (;) και εγώ το δέχτηκα ύστερα από τόσες προσπάθειες που έκανες. Έκλαψα βράδια, γιατί σε νοιαζόμουν. Αλλά ύστερα σκέφτηκα πως δεν γίνεται να μοιάζει έτσι ο έρωτας.
Δεν ήσουν έτοιμος! Για εμάς! Εγώ πάλι, ήθελα μια αγκαλιά να με αντέχει. Και ανάθεμα, έρχεσαι τώρα που εγώ δεν κουμπώνω στην αγκαλιά σου. Τα χείλη σου είναι ξένα. Δεν τα αποζητώ. Σαν να κλείδωσε η καρδιά μου. Πονάω, μα χαμογελάω, γιατί αυτό είναι το σωστό για εμένα, μακριά σου. Δεκανίκι δεν ήμουν-και δεν θα γίνω- ποτέ για κανέναν, σου το είχα πει!
Μη με κοιτάς έτσι, δεν ανήκεις εδώ και αυτό ήταν δική σου επιλογή. Και το ξέρεις. Και βλέπω την αλήθεια σου, γεμάτη από συναισθήματα να με ζητάει. Και βλέπω αγάπη, γιατί τώρα μπόρεσες να σε νικήσεις και να με ζητήσεις. Και εγώ, δεν είμαι εδώ πλέον, για σένα!
Συγγνώμη θα σου ζητήσω, για την αλήθεια που θα σου πω, γιατί «ενώ θα φεύγεις δεν θα κλαίω, την αμαρτία μου τη λέω!»
