Διαβάζω τελευταία, σε άρθρα του διαδικτύου, τη φράση «να κρατάς στη ζωή σου αυτόν, που ενώ τον έδιωχνες, εκείνος έμεινε δίπλα σου». Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι σπάνιος και σ΄ αγαπάει πραγματικά.
Το διάβασα ξανά και ξανά, μην πιστεύοντας στα μάτια μου. Πώς γίνεται να αγαπάς κάποιον και να τον διώχνεις; Πώς γίνεται αυτός να μένει και να συνεχίζει να σ αγαπά; Πρέπει να μην έχει αυτοεκτίμηση, αυτός που διώχνεις, για να ανέχεται αυτή την συμπεριφορά. Από την άλλη, πόσο σε τιμά να έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο που να μπορείς να τον «κακομεταχειρίζεσαι» και εκείνος να υπομένει;
Στη τελική, τι είναι αγάπη; Να υπομένεις τις εκρήξεις του άλλου ανθρώπου; Να γίνεσαι ο δικός του σάκος του μποξ; Να είσαι ευπρόσδεκτος τη Δευτέρα, την Τρίτη να σε διώχνουν και την Τετάρτη να σε θέλουν ξανά, διαιωνίζοντας έναν φαύλο κύκλο επικοινωνίας στο διηνεκές;
Ποιος έχει πει, ότι είναι αξίωμα, να διώχνεις κάποιον και εκείνος να σε αγαπά; Αυτό δεν είναι αγάπη, ούτε από αυτόν που το κάνει, αλλά ούτε από αυτόν που το ανέχεται. Περισσότερο θυμίζει εξάρτηση και σίγουρα δεν είναι υγιές!
Αγάπη θα πει να μην έχω στο λεξιλόγιο μου τη λέξη «φύγε» και σίγουρα δεν τεστάρω ανθρώπους, για να δω αν θα μείνουν δίπλα μου, ικανοποιώντας απλά το «εγώ» μου.
Αγάπη θα πει συνεννόηση, αλληλοσεβασμός, δεν είναι επίδειξη δύναμης, ούτε θέλει στρατηγική.
Να θυμάστε, ότι δεν χρειάζεται να διώξετε κάποιον για να μείνει και να εξακριβώσετε αν σας αγαπάει. Χρειάζεται απλά να σας αγαπάει και να τον αγαπάτε.
Το «φύγε» είναι υποτίμηση και κανείς δεν μπορεί να αγαπά κάτι που υποτιμά!
