Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Μην νομίζεις πως δεν είχα καταλάβει, έκανα πως δεν έβλεπα γιατί κάθε φορά που ερχόσουν πετούσα από χαρά, γιατί ήθελα να έρθεις και να ξαναέρθεις και ας ήταν ένα ψέμα και ας ήταν για λίγο ίσα για να μην μείνεις μόνος μετά από την κάθε σου τελειωμένη σχέση.
Βλέπεις ήμουν πάντα η εύκολή λύση σου, εκείνη που ερχόταν σε κάθε σου νεύμα, εκείνη που έτρεχε μόνο και μόνο για να σε δει έστω για ένα βράδυ και μετά ας την έδιωχνες πάλι και πάλι και ας έκανε να σε ξαναδεί μήνες ολόκληρους, ήμουν εκείνη που ζούσε με την ανάμνησή σου, εκείνη την ανάμνηση της μιας νύχτας. Μα η ανάμνησή σου, η μυρωδιά σου ήταν εκείνα που θα με έφερναν κοντά σου σε κάθε σου κλήση.
Το ήξερα, το ήξερα πολύ καλά μα δεν με ένοιαζε.
Ξέρεις γιατί;
Προτιμούσα να σε βλέπω για λίγο παρά να μην σε βλέπω καθόλου, ναι, και ας η ήμουν η εύκολή σου λύση.
Ναι, να σε βλέπω έστω για τόσο δα λίγο!
