Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Τι να τις κάνεις τις λέξεις όταν η αφή σου υπόσχεται ό,τι πιο γλυκό και τρυφερό; ‘Οταν ένα χάδι σου υπόσχεται όσα δεν σου υποσχέθηκαν όλες του κόσμου οι λέξεις μαζί;
Τι να μου προσφέρουν οι λέξεις, όταν τα λέει όλα ένα φιλί και ένα βλέμμα που με διαπερνά σαν φλόγες που ζεσταίνουν το μέσα μου; Ένα βλέμμα που φτάνει στης ψυχής τα απόκρυφα εκεί που δεν φτάνουν φωνές και λέξεις.
Είναι κάτι αγγίγματα που σε κάνουν να ξεχνάς όλο τον θόρυβο του κόσμου και των λέξεων, αγγίγματα που σωπαίνουν και ηρεμούν τις φωνές του μυαλού.
Είναι κάτι αγκαλιές που φωνάζουν στοργή και αγάπη και το μόνο που θες είναι να κρυφτείς εκεί, εκεί που νιώθεις ασφάλεια και ζεστασιά. Εκεί που κανείς δεν μπορεί να σε πειράξει γιατί εκείνα τα χέρια σε προστατεύουν περισσότερο από κάθε ‘θα σε προσέχω’ που ειπώθηκε.
Είναι εκείνη η αίσθηση των δαχτύλων στο δέρμα, που μιλάνε και λένε όσα δεν μπορεί καμία λέξη να πει. Κλείνεις τα μάτια για να νιώσεις πιο βαθιά εκείνη την αφή που μοιάζει με ανάσα που δίνει ζωή σε κάθε σου κύτταρο.
‘Αφωνα χάδια που ορκίστηκαν αιώνια αγάπη, χάδια που το δέρμα θα θυμάται αιώνια.
Τη γλυκιά υπόσχεση της αφής σου αγάπη μου τη κρατώ σαν φυλαχτό. Κανένα άλλο χάδι δεν αγγίζει την ψυχή μου όπως το δικό σου, το δέρμα μου ανατριχιάζει μόνο με το δικό σου. Το σώμα σου είναι και δικό μου.
Δεν χρειάστηκαν ποτέ λέξεις για να περιγράψουν τόσο δυνατές συνδέσεις ανθρώπων, πάντα περισσεύουν..
