Γράφει η Έλενα Δημάκη
Ένα παιχνίδι χωρίς νικητή, χωρίς χαμένο…
Δεν κρατάμε σκορ εδώ. Δεν υπάρχει ποιος έδωσε πιο πολλά, ποιος πλήγωσε λιγότερο, ποιος στάθηκε “σωστά”. Υπάρχουμε όπως είμαστε, χωρίς ζυγαριά στο χέρι.
Κουράστηκα να αγαπάω σαν να δίνω εξετάσεις. Να αποδεικνύω, να εξηγώ, να υπολογίζω κάθε κίνηση για να μην χάσω πόντους. Να φοβάμαι πως αν πω κάτι λάθος, θα αλλάξει η ισορροπία.
Μα ποια ισορροπία;
Εκείνη που με κρατάει σε εγρήγορση δεν είναι σχέση. Είναι παιχνίδι εξουσίας.
Κι εγώ δεν θέλω να σε κερδίσω.
Θέλω να σε συναντήσω.
Να μπορούμε να είμαστε και οι δύο ελεύθεροι μέσα σε αυτό που χτίζουμε. Να μην φοβάμαι να δείξω αδυναμία, να μην φοβάσαι να πεις τι νιώθεις. Να μην υπάρχει “πάνω” και “κάτω”, “περισσότερο” και “λιγότερο”.
Να μην υπάρχει σύγκριση.
Γιατί όπου υπάρχει νικητής, κάποιος χάνει. Και εγώ δεν θέλω να χάσω ούτε εσένα, ούτε εμένα.
Θέλω κάτι που δεν μετριέται.
Μια ματιά που δεν αναλύεται. Μια κουβέντα που δεν χρειάζεται συνέχεια. Μια σιωπή που δεν βαραίνει. Κάτι που στέκεται χωρίς να αποδεικνύει την αξία του κάθε μέρα.
Να σταματήσουμε να παίζουμε ρόλους.
Να μην προσπαθούμε να είμαστε “οι σωστοί”. Να είμαστε αληθινοί. Με τα όμορφα, με τα δύσκολα, με εκείνα που δεν εξηγούνται εύκολα αλλά υπάρχουν.
Και αν κάποια στιγμή τελειώσει, να μην μοιάζει με ήττα.
Να μοιάζει με κάτι που έζησε όσο άντεξε.
Χωρίς θριαμβολογίες. Χωρίς απολογισμούς.
Μόνο με την ησυχία ότι δεν προσπαθήσαμε να κερδίσουμε.
Προσπαθήσαμε να υπάρξουμε.
Και ίσως αυτό, τελικά, να είναι το μόνο παιχνίδι που αξίζει να παίξεις.
