Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Ξέρεις, δεν ήταν εύκολο. Η αναμονή έχει έναν τρόπο να σε διαλύει, να σε κάνει να αμφιβάλλεις για τα πάντα. Να σε τρώει από μέσα, ρωτώντας σε αν αυτό που περιμένεις αξίζει τον χρόνο, την υπομονή, την ελπίδα σου. Είναι σκληρή η αναμονή, ειδικά όταν βλέπεις τον άνθρωπο σου, να σπαταλιέται σε λίγους και μισούς δήθεν έρωτες.
Αλλά εσύ; Εσύ άξιζες τα πάντα.
Κάθε λεπτό που πέρασα κοιτάζοντας το ρολόι, κάθε νύχτα που έμεινα ξάγρυπνος φτιάχνοντας στο μυαλό μου σενάρια για το πότε θα έρθεις. Κάθε στιγμή που πάλεψα με τις αμφιβολίες μου, με τις φωνές που μου έλεγαν να τα παρατήσω. Κάθε λεπτό που πάλεψα με το επόμενο ξέσπασμα και την απογοήτευση. Όμως περίμενα.
Γιατί ήξερα.
Ήξερα ότι εσύ δεν είσαι σαν τις άλλες. Δεν είσαι εύκολη, δεν είσαι δεδομένη. Είσαι εκείνη που αξίζει να περιμένεις, γιατί η παρουσία σου αλλάζει τα πάντα. Γιατί μαζί σου, ακόμα και η πιο μεγάλη αναμονή δικαιώνεται.
Κι όταν ήρθες;
Όταν επιτέλους στάθηκες μπροστά μου, κάθε λεπτό που είχα περάσει περιμένοντάς σε έβγαλε νόημα. Δεν είχε σημασία πόσο δύσκολα ήταν. Είχες αξία από την αρχή, αλλά εκείνη τη στιγμή, το ήξερα πια με σιγουριά.
Άξιζες κάθε δευτερόλεπτο.
Και τώρα που είσαι εδώ, τώρα που γεμίζεις την καθημερινότητά μου με τη φωνή σου, το χαμόγελό σου, το άγγιγμά σου, δεν με νοιάζει τίποτα άλλο. Δεν με νοιάζει τι πέρασα για να φτάσουμε εδώ. Γιατί, μαζί σου, όλα αποκτούν άλλο νόημα. Γιατί, εσύ, απλά άξιζες τα πάντα.
