Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μας σαν πυροτεχνήματα. Ήρθαν ξαφνικά, γέμισαν τον ουρανό μας με χρώματα και φως, και μετά χάθηκαν, αφήνοντας πίσω μόνο καπνό και σιωπή. Ή μήπως όχι; Ίσως δεν χάθηκαν ποτέ πραγματικά. Ίσως κρύφτηκαν στις σκιές των πιο ήσυχων στιγμών μας.
Είναι αυτοί που ζουν στα “αν” μας, στα “τι θα γινόταν αν είχαμε προσπαθήσει λίγο παραπάνω”, στα “ίσως” που δεν θα απαντηθούν ποτέ. Δεν ήταν τέλειοι, όπως δεν ήμασταν κι εμείς. Δεν μπόρεσαν να μείνουν, όπως δεν μπορέσαμε κι εμείς να τους κρατήσουμε.
Η αλήθεια είναι πως κάποιοι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να μείνουν μόνο στις αναμνήσεις μας. Είναι εκεί γιατί εκεί ανήκουν. Δεν προορίζονταν ποτέ για τη ζωή μας, αλλά για εκείνη τη γωνιά του μυαλού μας όπου φυλάμε τις πιο όμορφες, τις πιο πονεμένες ιστορίες μας.
Κι αν ακόμα πονάει η απουσία τους, δεν πειράζει. Ο πόνος είναι ο φόρος που πληρώνουμε για όλα εκείνα που μας έδωσαν. Μας έμαθαν να αγαπάμε, να διεκδικούμε, να πονάμε, να ωριμάζουμε.
Οι αναμνήσεις τους είναι ο τρόπος που μας υπενθυμίζουν ότι κάποτε, έστω και για λίγο, ζήσαμε κάτι που άξιζε. Και ίσως να μην ξαναγυρίσουν, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως χάθηκαν. Έμειναν εκεί, στη μνήμη μας, γιατί εκεί ακριβώς έπρεπε να είναι. Για να μας θυμίζουν ποιοι ήμασταν και ποιοι γίναμε χάρη σε αυτούς.
