Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Στις καλές στιγμές χωράνε πολλοί. Γεμίζουν τα κάδρα, περισσεύουν τα χαμόγελα, οι ευχές ακούγονται δυνατά και μοιάζουν μεγάλες. Είναι εύκολο να σταθείς εκεί που δε σε πιέζει τίποτα. Να συμμετέχεις σε μια χαρά που δε σε δοκιμάζει. Να δείχνεις παρών χωρίς να ρισκάρεις κάτι.
Στις δύσκολες στιγμές, όμως, γίνεται το ξεκαθάρισμα. Τα σπίτια ησυχάζουν, οι φωνές κόβονται, τα τηλέφωνα αραιώνουν. Τότε φαίνεται ποιος μένει πραγματικά, ακόμα κι όταν δεν τον βλέπει κανείς. Όχι ποιος έδειχνε ότι είναι εκεί, αλλά ποιος ήταν εκεί στ’ αλήθεια.
Υπάρχουν άνθρωποι που δε φαίνονται εύκολα και δεν τραβούν την προσοχή. Δε μιλάνε για όσα κάνουν ούτε περιμένουν να τους τα αναγνωρίσουν οι άλλοι. Δεν είναι αυτοί που εμφανίζονται όταν υπάρχει κάτι να κερδίσουν ή όταν όλα πάνε καλά. Είναι εκείνοι που θα σταθούν δίπλα σου στις δύσκολες στιγμές, όταν δεν υπάρχει όφελος, εντύπωση ή χειροκρότημα. Επειδή έτσι είναι ο χαρακτήρας τους..
Μπαίνουν αθόρυβα και κρατάνε όρθια πράγματα που δε φαίνονται. Κρατάνε ισορροπίες που δεν τους ανήκουν. Κάνουν χώρο για άλλους, ακόμα κι αν οι ίδιοι μένουν απ’ έξω. Όχι από αφέλεια. Από επιλογή.
Γιατί έχουν διαλέξει να είναι ουσιαστικοί, όχι ορατοί.
Η πραγματικότητα δε βιώνεται με τον ίδιο τρόπο από όλους. Άλλοι θα είναι πάντα στο φως και άλλοι θα δουλεύουν στο βάθος. Άλλοι θα φαίνονται, άλλοι θα σβήνονται. Αλλά η αξία δεν έχει σχέση με το πόσο φαίνεσαι. Ούτε με τα “ευχαριστώ” που ακούγονται δυνατά.
Φαίνεται αλλού.
Στο ποιος στάθηκε όταν βάρυνε η κατάσταση. Στο ποιος δε χρειάστηκε επιβεβαίωση για να δώσει. Στο ποιος δεν έκανε θόρυβο, αλλά κράτησε τα πράγματα όσο πιο όρθια μπορούσε.
Αξιοπρέπεια δεν είναι να ζητάς θέση στο κάδρο. Είναι να ξέρεις τι έκανες, χωρίς να χρειαστεί να το πεις. Να μπορείς να σταθείς απέναντι στον εαυτό σου χωρίς να περιμένεις χειροκρότημα.
Και στο τέλος, αυτό ξεχωρίζει.
Όχι ποιος ήταν εκεί όταν όλα πήγαιναν καλά, αλλά ποιος δεν έφυγε όταν άδειασε ο χώρος.
Γιατί εκεί, όταν πέφτει ο θόρυβος, δεν υπάρχουν ρόλοι. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι και η αλήθεια τους.
